Vakantie op Madeira

Na een lange donkere winter hebben we op Madeira alvast wat genoten van wat ons het komende half jaar te wachten staat; zon, warmte, bloeiende planten. Maar voordat we van Amsterdam naar Madeira vlogen hebben we in een paar dagen tijd nog even twee prachtige nieuwe wereldburgers mogen bewonderen, en papa kunnen feliciteren met zijn 60e verjaardag.
Na dit drukke weekendje konden we op Madeira bijkomen temidden van de Engelse, Duitse en Nederlandse pensionado's. Waarschijnlijk waren we de jongste toeristen op het eiland, maar dat mocht de pret niet drukken; warm en mooi was het in ieder geval.


Ons oediepoedie huisje met plafondhoogte 2m en overal balken en schuine wanden - maar wel met open haard en bad!

Onderweg van de een-na hoogste top (1800 m) naar de hoogste top (Pico Ruivo, 1850 m) van Madeira. Prachtig maar heel erg vermoeiend door de vele honderden traptreden. Toch werden ook pensionado's genadeloos over dit pad gedreven door enthousiaste jonge gidsen... lijkt me niet bevorderlijk voor hun gezondheid eerlijk gezegd.

Het hele eiland wordt geirrigeerd met zgn levada's - handgegraven kanaaltjes die het water van de vochtige noordzijde van het eiland leiden naar de drogere zuidkant. Langs de levada's lopen mooie paden.





Op Madeira is er een aantal steile kliffen; deze is ongeveer 500 m hoog. We zijn per kabelbaan naar beneden gegleden (not for the faint hearted) - en hebben beneden genoten van de hoog opspattende golven. Volgend jaar weer?

Nieuwe baan (ja, de derde)

De trouwe lezer frontst nu vast de wenkbrauwen maar jawel, binnen 1 jaar heb ik zonet mijn derde baan gevonden. Al klinkt het ongeloofwaardig, toch ligt het niet aan mij... Hoewel de vorige baan bij het consultancybureau zo leuk begon werd het al snel minder toen bleek dat men eigenlijk maar 1 klusje voor mij had. Dat klusje stond gepland voor ongeveer een half jaar maar doordat het in een paar weken gepiept was ontstond er een beetje een lastige situatie - ik had een 3-maands contract en zonder projecten in het vooruitzicht was het toch wel wat lastig uit te leggen geweest als ik een verlenging van mijn contract zou hebben gekregen. Op zoek naar een nieuwe baan dus weer.

Dit keer duurde het niet lang gelukkig en heb ik een baan gevonden die sterk lijkt op wat ik in Nederland deed. Alleen wordt het dan niet 'GIS in Ferwerderadiel' maar 'GIS in Førde'. Verder krijg ik wat extra taken die ik in Nederland niet had, dus al met al dreigt het dit keer toch echt een leuke baan te worden waar ik ook echt wat te doen krijg. Vlak voordat het contract werd aangeboden hield mijn nieuwe baas nog een heel betoog over culturele verschillen tussen Nederland en Noorwegen, en over het 'reactionaire' op het Noorse platteland. Nou moet ik toegeven dat ik nog niet zo heel veel ervaring heb met Noorwegen buiten Trondheim, maar gelukkig vind ik het berespannend om binnenkort eens wat rond te toeren naar alle uithoeken van het land. Niet per lease-auto dit keer, maar per propellorvliegtuigje en trein... Ik ben erg benieuwd of de culturele verschillen te overbruggen zijn, maar denk eigenlijk dat het wel goed gaat komen.

Verder is het de afgelopen weken berekoud geweest hier. Overdag -10 tot -15 ongeveer, maar met een harde wind voelt dat als -25. Het verschil merk je meteen als je de deur uitloopt, de bloedvaatjes in je mond en neus lijken wel direkt te bevriezen. Zelfs de Noren lopen nu te bibberen en te klagen terwijl ze bij +10 al rustig in een korte broek rondlopen... Gelukkig schijnt de zon wel vaak zodat het er allemaal toch nog een beetje leuk uitziet. En wat ook heel prettig is; de daglengte neemt elke week flink toe, zodat het nu al weer licht is van 7.30 tot 17.30.

Niet de Bymarka dit keer maar de andere marka aan de oostkant van de stad.

Wandelingetje met Frank door Lerkendal, een wijk in het zuiden van de stad.

De (Noorse) maatschappij, dat ben jij...

Onder deze werktitel moet door een stel sociologen ooit een keer het concept 'inkluderende/ekskluderende' zijn bedacht. Grote woorden, die toch dagelijks door iedereen te pas en te onpas worden gebruikt. Ik zal het eerst even proberen toe te lichten.

'Inkluderende' is goed en cool - je kunt bv van iemand zeggen dat hij of zij heel 'inkluderende' is, wat betekent dat hij anderen toelaat tot zijn/haar eigen wereldje of vriendenkring - een positieve eigenschap. Ook een werkomgeving kan heel 'inkluderende' zijn, dat betekent dan dat er goed is nagedacht over kinderopvang bijvoorbeeld, zodat ook jonge ouders leuk kunnen meedoen op kantoor.

'Ekskluderende' is fout en haast een taboe. Als van iemand of iets wordt gezegd dat hij/zij ekskluderende is dan wordt er op een nette manier gehakt van gemaakt. Een sportvereniging met een ledenstop bijvoorbeeld is behoorlijk ekskluderende, te rechtse politici worden ook gekenmerkt als ekskluderende. Geen geld geven aan de kinderpostzegelaktie grenst ook aan het ekskluderende.

Immigratiepolitiek is natuurlijk bij uitstek een heerlijk thema voor deze woorden - Noorwegen wil tegelijkertijd openstaan voor politieke vluchtelingen en hoogopgeleide migranten - maar tegelijkertijd een streng deurbeleid voeren... inkluderend zijn dus, maar tegelijkertijd ekskluderend. Lastig. Laatst hoorde ik een discussie op de radio waarbij op kousevoeten tussen in- en ekskluderend door werd geschuifeld, dat klonk heel ongemakkelijk: stel je voor dat je later door iemand als ekskluderend wordt bestempeld, dan kun je je politieke biezen wel pakken, en dat terwijl je alleen maar probeerde om uit te leggen dat teveel inkluderen ook weer niet goed hoeft te zijn...

Toch is het eigenlijk wel een slim concept - doordat 'inkluderen' als belangrijk en goed wordt gezien zullen er vast iets minder einzelgangers rondlopen in Noorwegen - die worden zonder pardon geinkludeerd...

Goudvinken

Goudvinken zijn best mooie vogels. Daar had ik eigenlijk nog nooit eerder zo over nagedacht maar vandaag zaten er een paar in de berk vlak naast ons huis te genieten van de winterzon. Er werd zelfs al enigszins geflirt door het paartje hieronder maar dat zal wel door de zon komen.

Onder het mannetje, rechtsboven het vrouwtje. En omdat ik het mannetje toch het mooiste vind komt hier nog even een flink ingezoomde versie:

Hier http://www.vogelvisie.nl/soort/goudvink.php staat nog wat meer over goudvinken - voor de die hards...

Meer sneeuwpret

Het sneeuwt nu al een paar weken ongeveer elke dag , en zo langzamerhand raakt er her en der wat ontregeld. Elke dag rijden 90 sneeuwschuivers door de stad en toch krijgen ze de sneeuw nauwelijks weg. Op een gegeven moment wordt het natuurlijk ook gewoon lastig om bv 300 m3 sneeuw kwijt te raken. Wij denken altijd spontaan aan de rivier maar dat schijnt niet echt een optie te zijn. Meestal wordt de zaak gewoon op steeds hogere hopen geschoven. Verder wordt er eigenlijk alleen gestrooid met kleine steentjes om de voetpaden begaanbaar te houden. In het voorjaar worden die steentjes dan weer doodleuk bij elkaar geveegd voor volgend jaar. Zout en zand wordt hier alleen gebruikt voor de snelwegen en hoofdwegen door de stad.

Afgelopen weekend dachten we even leuk per bus op bezoek te gaan bij de nationale kampioenschappen handbal in Byåsen (de heuvel ten westen van de stad). Helaas bleken alle bussen van lijn 5 naar Byåsen gestrand op een spekglad gepolijste weg de heuvel op, waardoor iedereen te voet verder moest en de bussen achteruit de heuvel afgleden - ondanks de winterbanden.

Toppunt van sneeuwpret was wel toen ik vandaag thuiskwam en alle sneeuw die op het dak had gelegen aantrof op het balkon. Dat was letterlijk tot aan de rand gevuld met sneeuw, en aangezien ik er niet helemaal zeker van ben dat ons balkonnetje 5? kuub sneeuw prettig vind ben ik maar gaan klussen met de sneeuwschuiver. Na een klein uurtje was de boel weer op orde. Sneeuwschuiven op klompen: integratie voltooid.

Oja... had ik al gezegd dat alles er wel opeens heel sfeervol uit ziet? Hier is een dwarsstraatje op 'onze' straat - hier begint een van de villawijken van de stad.

Winter + feest

De laatste weken is het eindelijk winter geworden, zoals het hoort te zijn in januari. Werd een maand geleden nog het warmterecord va +12 graden gebroken in Røros (150 km naar het zuiden), vorige week sneuvelde het kouderecord bijna (-29 graden). Alles ziet er heel anders uit met een pak sneeuw en alles werkt ook opeens heel anders. Onze auto bijvoorbeeld: die hebben we laatst uitgegraven uit een pak sneeuw van dik een halve meter. Via één uitgegraven deur hebben we alvast de motor maar aangezet zodat de zaak al een beetje kon opwarmen terwijl we aan het graven sloegen... vanuit een hoop sneeuw klonk er ergens in de verte een zacht brommend Citroen-motortje, en met een spectaculaire stunt stuiterde onze Mean green machine uiteindelijk de weg op. Later bleek het tankdopje volledig vastgevroren zodat we bij de Shell ook nog eens fijn een paar minuten hebben staan peuteren met slotontdooier... Maar goed, dat hoort er natuurlijk bij - en gelukkig is het hele decor nu een stuk opgeleukt met een mooi laagje sneeuw. Hieronder een deel van het universiteitsterrein, daaronder onze buren.

Precies vandaag 1 jaar geleden kwam ik aan in Trondheim - Stefan was al een paar weken eerder de boel gaan verkennen. Vanavond gaan we uit eten in '2 rom og kjøkken' (2 kamers + keuken), en daarna de stad in. Een klein feestje is wel op zijn plaats na al het moois dat we het afgelopen jaar hebben meegemaakt.

Pantoffelhelden

Eerst maar even een weer-update: het is de laatste tijd overdag een paar graden onder nul, 's nachts tot -10 ongeveer, en de hele stad is nu eindelijk weer een ijspaleis geworden zoals het hoort te zijn van december tot maart... Tot nu toe ben ik 1 keer spectaculair onderuit gegaan, dat zal wel niet de laatste keer zijn. Nu het eindelijk wat kouder is geworden en ook omdat we nog steeds geen onderburen hebben en evenmin isolatie op zolder, begint het nu toch af en toe frisjes te worden in huis, vooral op de vloer.

Dat is vooral sneu omdat het in Noorwegen gewoonte is om altijd de schoenen uit te trekken, in huis en zelfs op het werk. Om het koude-voeten fenomeen te ondervangen zijn er meerdere oplossingen:

1. binnenschoenen mee in de tas: speciaal populair bij dames. Met deze oplossing is het mogelijk om toch nog elegant voor de dag te komen


2. zelf dikke sokken meenemen (type geitewol); duidelijk minder charmant maar in ieder geval heel effectief


3. gastheer/vrouw biedt pantoffels aan. Dat is een mooi compromis, en het is vooral natuurlijk een heel gezellig gebaar.

Na een paar keer verrast te zijn door plan 1 en 2 hebben we nu besloten plan 3 mogelijk te maken door een paar setjes pantoffels in te slaan.

Harry Potter slottet

Harry Potter slottet - oftewel HP's kasteel - is de bijnaam voor het hoofdgebouw van de universiteit. Elke ochtend sjouw ik nu tegen de heuvel (Gløshaugen) op en moet nog steeds lachen om de associatie met Harry Potter als ik dit mysterieuze gebouw zie opdoemen in het donker. Voor Kerst had een stel studenten feestelijke rode knipperende kerstlampjes voor de ramen gespannen waardoor het allemaal nog net even iets filmbestendiger werd...

Alcohofobia

Noren en alcohol hebben altijd een beetje een moeizame haat-liefde relatie gehad. Nadat ooit de alcoholconsumptie uit de hand gelopen was volgde een totale drooglegging en was alle verkoop van alcohol verboden. Alleen in staatswinkels, de zgn. vinmonopol-winkels, mocht alchohol worden verkocht. Aanvankelijk mondjesmaat en in een stalinistisch sfeertje - later, vooral de laatste jaren, werd het wat gemoedelijker en groeide het assortiment. Toch voelt het ook nu nog een beetje raar om in zo'n zwaar bepantserde winkel rond te lopen met overal camera's en iets te veel personeel voor het gezellige.

In supermarkten is het niet mogelijk om iets anders te kopen dan bier, en ook hier kun je bijzondere tafereeltjes aantreffen. Zo is de verkoop van bier na 20 uur 's avonds verboden, terwijl de meeste supermarkten sluiten om 21 of 22 uur. Klokslag acht uur wordt dit probleem elegant verholpen door een keurig gordijntje te spannen rondom de stapel bierflesjes. In de sjiekere supermarkten hangt er netjes een bord bij, maar de eerste keer dat we dit meemaakten waren we nog bezig met onze supermarktverkenningsronde en waren we fijn aan het shoppen in de plaatselijke low-budget supermarkt, waar alleen een groezelig derdehands laken over het bier heen werd gegooid zonder verklaring erbij.

(Bier wordt niet verkocht na 20 uur, op zaterdag 18 uur).

We hebben afgesproken het niet te vaak te hebben over het prijsniveau, maar bij wijze van uitzondering kan ik nog wel even melden dat alcohol toch echt de kroon spant: een flesje slobberwijn kost ongeveer 100 NOK - 12 euro. Aangezien Noorwegen zo rijk geworden is door niet alleen de olie maar vooral ook door het staatsmonopolie op alcohol (dat is mijn theorie in ieder geval :-) is het niet waarschijnlijk dat op korte termijn een flesje wijn betaalbaarder wordt.

Veel Noren steunen het staatsmonopolie op alcohol - de stakkers zijn nooit anders gewend natuurlijk. Zoals voor alles geldt wat spannend, duur of illegaal is, wordt ook alcohol bereinteressant gevonden. Noren zijn zo geconditioneerd op alcohol dat zodra er een fles in zicht is, deze zo spoedig mogelijk moet worden leeggedronken. Dat leidt ertoe dat een avondje uitgaan meer een soort bezoek aan een detox-kliniek is; driekwart van de aanwezigen is domweg nauwelijks meer aanspreekbaar. Soms best grappig als je zelf ook een paar biertjes achterover hebt geslagen, maar niet echt bevorderlijk voor het sociale karakter van zo'n avondje. Gelukkig hebben Noren een heel aangename dronk over zich, ze gaan meestal niet schreeuwen of agressief doen - dat hoort namelijk niet - ze worden alleen eerst heel gezellig en amicaal, daarna misselijk, vallen om en/of kunnen niet meer lopen.

Aansluiting bij de EU zou ervoor kunnen zorgen dat dit staatsmonopolie moet worden opgeheven maar voordat het zover komt moet er eerst een politieke aardverschuiving plaatsvinden... maar goed, we willen toch af en toe kunnen proosten op ons nieuwe leventje... dus hebben we er graag een paar extra centen voor over. Skål!

Oud en nieuw met Bart en Sander

Broer Bart en schoonbroer (?) Sander waren op bezoek in Trondheim om Oud en nieuw te vieren en om te controleren of we het hier wel echt naar ons zin hadden. Ik denk dat de visitatiecommisie tevreden naar huis kan. Doordat het langer licht was dan verwacht hebben we in een paar dagen nog heel wat van de omgeving en van de stad kunnen zien samen. Boven Munkholmen, het eilandje in de fjord recht voor Trondheim.

De paden op, de lanen in - met Sander. En boven op de berg met Bart.

En uiteraard was er champagne en vuurwerk bij de jaarwisseling. Met trouwens best veel vuurwerk gezien alle houten huizen...

Bedankt Sander (en ook Bart) voor jullie bezoek en voor alle mooie foto's (met extreme ISO waarden). Nou moeten jullie eigenlijk nog eens langs komen in de zomer om te zien dat het met echt zonlicht nog mooier is dan nu...