Kristoffertunet

Gisteren gingen we op bezoek bij Kristoffertunet, waar de nederlandse vriendin-van-een-vriend-van-ons Harriet een half jaartje werkt/woont. Kristoffertunet is een soort zorgboerderij op antroposofische grondslag voor mensen met een lichte verstandelijke handicap.



Op de boerderij lopen een paar paarden en schapen rond, en er is verder een sapmakerij, weverij, bakkerij, een kas en een houthakkerette. Eigenlijk is het wel een hele relaxede plek om een tijdje door te brengen, het ligt prachtig vlakbij de fjord en het is geen straf om een beetje in de kas te rommelen en te helpen met wat dagelijkse dingen enzo. Het enige wat ons van tevoren een klein beetje verontruste was het antroposofische. Sommigen mensen omschrijven Kristoffertunet als een sekte namelijk, dus we waren wel benieuwd wat daarvan waar is.

Google leverde niet zo heel veel meer op over wat antroposofie nou precies is, dus dat hebben we de bedrijfsleider maar gevraagd. Die kwam na enig plafondstaren met het heldere antwoord 'Antroposofi gaat over karma en reincarnatie' dus dat was een pak van ons hart. De antropo-business hebben we hierna maar gelaten voor wat het was en verder gewoon lekker vegetarisch gegeten. Een beetje vreemd was het misschien wel, maar wel lekker, en ik zou de boerderije ook niet als een sekte willen omschrijven... weten we dat ook weer.

IJsvissen op Store Slindvatn

Vorig weekend was het weer tijd voor een nieuwe typisch Noorse ervaring: ijsvissen. Twee vriendinnen uit Nordland hebben ons een crash-course ijsvissen gegeven, en van de zomer zullen we hun leren te vissen med 'oter' (zoals op Gråvatna). Van tevoren kregen we theorie-uitleg en hebben we ijshaken ingeslagen (Stefan demonstreert die op de foto) zodat je jezelf uit het ijs kunt hijsen als dat nodig is.

Deze keer hadden we een hytte besteld die vlak naast de weg en vlak naast het meer (Store slindvatn) ligt dus het was relatief luxe deze keer. We waren al gewaarschuwd dat we misschien geen een vis zouden vangen dus Ragnhild en Lisbet hadden een grote pan bacalao meegesleept zodat we in ieder geval wat te eten zouden hebben.

IJsvissen is eigenlijk best cool. Je trekt zoveel mogelijk warme kleren aan, neemt een meterlange ijsboor mee en je hebt verder alleen maar geduld en een heel klein hengeltje (30 cm lang) nodig. Het ijs was ongeveer 70 cm dik dus erg veel gevaar voor verdrinking was er niet. Zo'n gat is ook gauw geboord en dan is het een kwestie van rustig op een stoeltje gaan zitten of zelfs gaan liggen op een mat, terwijl je een beetje met het hengeltje wiebelt. Na 10 minuten wiebelen begin je dan wel af te vragen hoe de dag er verder uit gaat zien, maar gelukkig had ik toen opeens een vis aan de haak en kregen we hoop op een lekker maaltje vis. Nadat we het koud hadden gekregen leerden we ijsvissen-de-luxe: je kunt ook gewoon het hengeltje op het gat leggen en een tijdje later terugkomen om een eventuele vis op te hijsen.

Uiteindelijk vingen we in het weekend 12 vissen dus we waren behoorlijk verrast. 8 forelletjes en 4 bergforellen. Die laatste hadden we nog nooit eerder gevangen. Bergforel is een echte 'arctische' ondersoort die een prachtige rode buik heeft. Soms komen beide soorten voor in een bergmeertje, af en toe alleen maar bergforel.

Vikøyri

Vikøyri is de hoofdstad van de gemeente Vik in Sogn og Fjordane. Het ligt heel mooi aan de Sognefjord, maar is het een hele rit vanaf Bergen. Als de pas over Vikafjellet open is duurt het ongeveer 2.5 uur, is de pas gesloten vanwege woest winterweer dan duurt het minstens dubbel zo lang. 

In spanning wachtten kollega Rita en ik af of we de korte route konden nemen, maar twee weken lang was de pas gesloten. Gelukkig ging de zaak precies op het juiste moment open zodat we alsnog een redelijk relaxede mooie rit voor de boeg hadden.

Een van de grote verschilenl tussen thuis in Trondheim en Vikafjellet is dat er in Trondheim alweer maandenlang wat sneeuw en ijs ligt, maar zo hoog in de bergen ligt er gewoon enorm veel sneeuw. 

De stokken die in de berm staan (die met zo'n reflektordingske erop) zijn in Trondheim een meter hoog, op Vikafjellet zijn ze 3 meter hoog om nog boven de sneeuw uit te kunnen steken. Op zich best cool zolang je lekker in een dikke Volvo zit (kleine huurauto's doen ze niet aan in Noorwegen). Dag en nacht rijden er enorme sneeuwschuivers over de pas om de weg enigszins begaanbaar te houden. Is het op het randje van begaanbaarheid, dan wordt er overgegaan tot 'kolonnekjøring' - een sneeuwschuiver rijdt dan vooraan in een karavaan, gevolgd door dicht op elkaar rijdende auto's die in het zog van de sneeuwschuiver blijven. Wij hadden tijdens de rit gelukkig stralend weer.

PS In heel Vikøyri heb ik precies 1 leuke eettent geteld. De eigenaars ervan zijn Nederlanders. Na de lunch kregen we zowaar echte stroopwafels geserveerd! Bedankt, en succes met de zaken - in het geval dat een van hen dit bericht ooit leest. 

Bømlo

De verkooppet van vorige week had ik nog maar net afgezet of we sprongen deze week alweer het vliegtuig in via Bergen naar Haugesund, om uiteindelijk op het eiland Bømlo (bumloe) terecht te komen. Van Haugesund is het anderhalf uur rijden door een prachtig landschap vol mossige rotsen en naaldbomen en uitzicht over zee, met in de verte besneeuwde bergtoppen. De verkoopsessie ging een stuk soepeler dan vorige keer en na twee dagen glimlachen en serieuze dingen zeggen reden we weer terug naar Haugesund. Eerst over Bømlobrua, daarna door een 8 km lange tunnel die tot 280 m onder de zeespiegel gaat. Heel de Noorse kust is voorzien van talloze tunnels zodat ook de eilanden met af en toe maar een paar honderd bewoners een verbinding hebben met het vasteland. We overnachtten deze keer in een zgn 'rorbu' (roerbu), van oorsprong een overnachtingsplek voor vissers, maar tegenwoordig zijn de meesten flink opgefluft en worden ze verhuurd aan toeristen en andere ronddolenden.

 

De vlucht terug van Haugesund naar Bergen was weer een belevenis: allereerst omdat we vlogen met een echt Nederland kwaliteitsprodukt, een kleine Fokker 50. Door de storm was het in zo'n guppenvliegtuigje ook een flink gestuiter waar ik inmiddels wel aan gewend ben. Het blijft wel bijzonder - net alsof je de volgedrempelde woonwijk in de buurt met 80 km/uur doorstuitert... 

Onder de Nidaroskathedraal

Een paar keer per jaar wordt er een rondleiding georganiseerd door het gangenstelsel onder de Nidaros-kathedraal. Wij waren erbij deze keer en het was heel bijzonder eigenlijk. Op de plek waar de huidige kathedraal staat werd rond het jaar 1000 een kerkje gebouwd. Daarna is de plek altijd een religieus centrum gebleven, tot in 1870 uiteindelijk de kathedraal werd gebouwd.

Tijdens de rondleiding kregen we niet alleen het uitgebreide leidingstelsel uit 1900 te zien dat de kerk nog steeds verwarmt, maar ook allerlei grafresten vanaf de middeleeuwen tot nu. Waaronder het graf van Thomas Angell, een zakenman uit 1700 die enorme sommen geld achterliet waarvan nog eeuwenlang (tot vandaag de dag) bejaardenhuizen enzo worden gebouwd. De grafkist op de foto is trouwens van een onbekendeen veel oudere ridder.

  

Gildeskål

Gildeskål is een kleine gemeente iets ten zuiden van Bodø, en ze gaan ook daar aan de vastgoedbelasting, dus afgelopen week zetten mijn baas en ik onze verkoop-pet op en reisden naar Gildeskål. Bodø airport ligt midden in het stadje Bodø, zodat de hele stad kan meegenieten van het vliegverkeer. Vanaf Bodø is het nog anderhalf uur rijden naar het zuiden, over een stuk van de weg die we ook reden op onze zomervakantie in 2007.

Dwars door een sneeuwbui, door de nog donkere ochtenduren, en vanuit onze kittige 4-wheel drive met spijkerbanden moet ik zeggen dat het er allemaal wat anders uitzag dan vanuit de camper bij zomerse temperaturen - maar het was niet minder fascinerend.

In de hoofdstad van Gildeskål (Inndyr) wonen ongeveer 500 mensen, en het dichtstbijzijnde hotel is op 40 minuten rijden verder zuidwaarts. De oplossing in zulke kleine dorpjes is om rondreizenden zoals dokters en verkopers onder te brengen in een woonhuis. Tijdens de lunchpauzes heb ik af en toe snel een fotootje genomen, het is maar kort licht en de dagen waren lang, dus het fotomateriaal is een beetje beperkt deze keer. Volgende week gaat de reis naar de andere kant van Noorwegen - ten zuiden van Haugesund.

Snø og is

De afgelopen weken is er heel wat sneeuw gevallen. Dat betekent elke ochtend na het ontbijt måken (sneeuwschuiven). Wij doen dat gewoon met een ouderwetse schuiver, maar de echte doorgewinterde schuivers in de straat hebben een speciaal soort omgebouwde grasmaaier die de sneeuw wegwerpt. Na het måken even een paar handjes steentjes op het opritje werpen ter voorkoming van fatale glijpartijen zodra je de deur uitloopt et voila.

's nachts rijden er 90 sneeuwschuivers door heel Trondheim om volgens een uitgekiend patroon de hele stad leeg te schuiven, die hoor je dus midden in de nacht voorbijdonderen. Dit jaar zit de gemeente nogal krap bij kas dus is de ondergrens voor het inzetten van sneeuwschuivers iets opgeschroefd. Nu moet er minimaal 8 cm nieuwe sneeuwval zijn voordat er iets gebeurt. Deze maatregel zorgt ervoor dat er nogal wat wegen zijn die nauwelijks toegankelijk zijn als het een tijdje gesneeuwd heeft, dus elke dag staat er wel weer een klacht in de krant over de brøyting.

Op zich is sneeuw trouwens niet glad, het wordt pas leuk als het wat gedooid heeft en auto's de sneeuw hebben gepolijst, en er dan weer een dun laagje nieuwe sneeuw valt, die ook weer net weer wat ontdooit en vastvriest. Dan is het dolle pret - gisteren heb ik in de straat met 5 andere mensen een stilgevallen auto over een verkeersdrempel heen geduwd.

Een hele straat vol met een halve meter sneeuw levert ook heel wat kubieke meters sneeuw op, en die moeten ergens heen. In de zomer vragen we ons wel eens af wat in vredensnaam de bedoeling is van sommige braakliggende perceeltjes, maar in de winter begrijpen we het - daar wordt de sneeuw verzameld in metershoge bergen. Er wordt vanuit de binnenstad ook sneeuw per vrachtwagen afgevoerd en in de fjord gedumpt. 

Een andere plaats waar sneeuw zich verzamelt is op het dak. Alle huiseigenaars die een huis met een schuin dak hebben en een voetpad eronder zijn verplicht om een bordje op de stoep te plaatsen: 'OBS takras' (= pas op, daklawine). Daarnaast moet iedereen zijn eigen straatje / voetpad bestrooien met steentjes en kun je een boete krijgen als je dat niet goed doet. Echt waar.

Gelukkig 2009!

Als 2009 maar half zo mooi wordt als 2008 dan zijn we al een heel eind, wat ons betreft. Dit jaar hebben we ook weer van alles beleefd, we hebben veel gereisd, en hebben zelfs de zolder klaar geklust.

Aan iedereen die dit leest: het allerbeste voor 2009!

Bezoek Nederland - Roosendaal

Vlak voor Sinterklaas zijn we met een heel volleyballteam afgereisd naar Amsterdam voor het jaarlijkse toernooi van Netzo. Voorafgaand hebben we beiden nog even snel een rondje langs familie en vrienden gemaakt. In mijn geboortestad Roosendaal heb ik nog maar eens de net gerenoveerde 'passage' bezocht, een overdekte winkelstraat dwars door een blok huizen heen. Jarenlang was het een gewone verzameling winkels, maar een paar jaar geleden ontstond blijkbaar opeens de behoefte om de zaak radicaal te pimpen.

Dat heeft geleid tot een uitspatting van neo-rococo-kitsch die hopelijk uniek is in Nederland. Na een paar stappen in de vernieuwde passage rolde ik over de vloer van het lachen, en heb toen ik door vriendelijke Roosendaalers was opgeraapt met kramp in mijn buik wat foto's kunnen nemen.

De Grande entrée met plastic planten.



De bescheiden en stijlvolle achterdeur.




Het centrale plein met plafondschilderingen en imitatie-Italiaanse facades. Ook hier: eenvoud is kenmerk van het ware.

De kers op de taart: een zingende plastic dame op een balkonnetje. Als de bedoeling was om Roosendaals binnenstad eens flink op te leuken dan ben ik alvast benieuwd naar wat de volgende projecten voor moois gaan opleveren. Las Vegas, pack your bags!

Lillehammer

Deze week was ik drie dagen in Lillehammer voor de jaarlijkse klantendagen. Beregezellig natuurlijk, met 350 mensen uit het hele land een paar dagen lang positief doen. We zaten met z'n allen in een enorm hotel waar het IOC in 1994 al haar vergaderingen hield tijdens de Olympische winterspelen. Onvoorstelbaar dat zo'n klein stadje als Lillehammer de winterspelen ooit heeft gehuisvest...

Al ronddolende door het hotel (iedereen was voortdurend de weg kwijt) kwam ik langs een soort van altaar waar de Olympische hoogtijdagen werden herinnerd met foto's en dankwoorden enzo. En een van de bezienswaardigheden was een foto van ZKH Willem-Alexander. Grappig om een heel klein stukje Nederland tegen het lijf te lopen in zo'n oer-Noorse setting.