Dexter!

De allerhoogste tijd om te schrijven over de grootste verandering in ons leven sinds de verhuizing: Dexter, lundehund-puppy. Een hond, dus, en daarmee is de huisje-boompje-beestje-idylle voorlopig voltooid. Dexter kwam twee weken geleden ons huis binnen, en binnen een dag waren we stapelverliefd op hem. We zijn niet de enige trouwens, Dexter is een echte ‘damemagnet’ zoals dat in het Noors heet. Ongeveer iedereen wil hem even knuffelen als hij langs loopt. Niet zo gek want hij ziet eruit als een groot bolletje wol op pootjes, is razend nieuwsgierig en wil iedereen even besnuffelen.

Dexter is een Noorse lundehund, in het engels Norwegian puffin hound – letterlijk Noorse papegaaiduikerhond. Vroeger werd op de Lofoten op deze vogels gejaagd, en dan zorgden lundehunden ervoor dat de vogels uit rotsspleten werden gesleurd. Gelukkig zijn papegaaiduikers tegenwoordig beschermd en kunnen lundehunden gewoon leuke familiehond spelen. Ooit waren er nog maar 50 lundehunden over, die zich door zorgvuldig fokken weer hebben vermeerderd tot ongeveer 500 honden tegenwoordig. Als Dexter de puberteit voorbij is wordt hij waarschijnlijk ook opgeroepen voor de reproductie… Als D volwassen is dan komt hij ongeveer tot aan kniehoogte dus het is een praktisch formaat voor ons huis.

In de praktijk draait ons leventje de laatste paar weken zo ongeveer rond Dexter. Naar buiten om te plassen, eten, spelen, slapen, weer naar buiten, meer spelen, rondje lopen samen, slapen, eten, slapen… favoriet uitstapje is als Dexter in de branding kan rondneuzen. Rottend zeewier, krabbetjes, visseresten – da’s allemaal bereinteressant. Inmiddels durf ik wel te beweren dat naar een rondsnuffelende pup kijken terwijl je zelf een paar meter verderop in de zon ligt toch wel in de top 10 van meest aangename aktiviteiten staat wat mij betreft.

Op je gezondheid Dexter!

Mo i Rana

Per bovenstaand vliegtuigje reisde ik deze week naar Mo i Rana, ook wel bekend als de Poolcirkelstad. Best een ongewone gemeente, want Mo i Rana kombineert een van de grootste industrieparken van Noorwegen met een van de bekendste nationale parken: Svartisen. En het is de op drie na grootste stad van Noord-Noorwegen met maar liefst 25.000 inwoners. Ongeveer het hele centrum is gebouwd in de jaren 70 en het ziet er vandaag de dag dus nogal tragisch uit, helaas. Mo heeft ook een eigen vliegveld ter grootte van een kleine supermarkt. De bagageband is ongeveer 5 meter lang en is niet geautomatiseerd dus de passagiers moeten zelf de koffers voortduwen over band.

Het vliegtuigje van de firma Widerøe is een De Haviland Dash 400 met plaats voor maximaal 50 mensen. Ik heb nu al een aantal keer gevlogen met dit model, en het is ook al meerdere keren gebeurd dat de stewardesse vroeg of mensen zich alstublieft beter wilden verdelen over het vliegtuig anders konden we ivm de gewichtsverdeling niet opstijgen. Op de weg terug maakten we een tussenlanding in Brønnøysund, waar de laatste Noorse vliegramp heeft plaatsgevonden. Inmiddels begrijp ik wel waarom – de ‘approach’ lijkt wel op een soort U-bocht om een berg heen, waarbij het vliegtuigje af en toe vol in de remmen gaat om de krappe bocht te kunnen nemen, en dan het laatste stukje steil naar beneden in de hoop om de landingsbaan te treffen. Nouja het zal mijn gevoel wel zijn geweest maar ik vond het nogal een interessant stukje vliegwerk.

København

 

Dit jaar ontvluchtten we de 17 mei drukte door middel van een lang weekend in København. Daar logeerden we bij Helmuth en Rita die we in Oman hadden leren kennen. Rita is nogal een fenomeen; op haar 64e besloot ze de rest van haar leven te gaan doen waar ze zin had: reizen. Na een jaar als au-pair in de USA sprak ze genoeg Engels vond ze zelf en begon ze aan haar wereldreizigersbestaan. Inmiddels is Rita 79, vitaal als wat, en zijn er weinig landen meer over waar ze niet geweest is.

Botanische tuin

De Carlsberg glyptotheek is een bekende verzameling beelden en afgietsels. Het waren er zoveel dat de museumbeheerders er af en toe blijkbaar ook wel een beetje genoeg van hadden en dan krijg je dus een beeldenzaal als onderstaand:

Vrijstaat Cristiania. Tegenwoordig lang niet meer zo ongeremd als in het hippietijdperk… hippies worden ook een dagje ouder inmiddels.

Nyhavna, een beetje Amsterdammig maar dan wat kleurrijker.

Een nacht in Fauske

Woensdagmorgen om 4 uur stapte ik mijn bed uit voor een hit-and-run bezoekje aan Skånland, ongeveer 1000 km ten noorden van Trondheim. Na een geslaagde dag stapten collega Cathrine en ik de enorme luchthaven Evenes binnen maar al bij het inchecken werden we gestopt door de incheckmachien. Die verwees ons naar de SAS-servicedesk, waar de eerste berichten kwamen over veel vertraagde vliegtuigen. Na eerst twee uur te hebben gewacht op Evenes vlogen we dan toch nog naar Bodø, maar daar aangekomen voelden we nattigheid. Ons vliegtuig van 20.50 uur kreeg opeens een ‘new time 0000’, net zoals alle andere vluchten die avond. Na een half uur radiostilte melde de eerste luchtvaartmaatschappij dat al haar passagiers naar gate 19 moesten komen voor informatie over de verdere bedoelingen die avond, en uiteindelijk kwam ook SAS met de melding dat alle vluchten waren afgelast in verband met de vulkaanuitbarsting op IJsland.

Het vliegveld van Bodø is een tikje groter dan Evenes, maar natuurlijk werd het een chaos toen er een paar honderd humeurige passagiers met kinderen, huisdieren etcera naar huis werden gestuurd of naar een hotel. Na een uur in een rij gestaan te hebben waar in een uur totaal 0 personen werden ‘behandeld’ hoorden we toevallig dat er een bus zou gaan naar een hotel in Fauske, een uur te zuiden van Bodø, vanwege beperkte hotelcapaciteit in Bodø. Die bus namen we en we kwamen na een dag van 20 uur aan rond middernacht in Fauske.

De volgende ochtend bij het ontbijt probeerden we uit te zoeken hoe we naar huis zouden kunnen komen zonder vliegtuig. Na een zoektocht langs trein, boot, en huurauto schoot uiteindelijk ons bedrijfs-reisbureau te hulp – die hadden een van de laatste huurauto’s kunnen claimen in Bodø. Terug naar Bodø dus, waar we rond lunchtijd begonnen aan de ca 12 uur durende rit naar huis.

De rit verliep eigenlijk best soepel, het is alleen een heel eind over een deels superslechte weg. Ondanks het feit dat de E6 de ‘snelweg’ is die helemaal doorloopt tot Oslo is het gewoon een landweg (zie foto) met flinke kuilen, diepe scheuren, afgebrokkelde kanten, en af en toe zelfs een kudde rendieren die opeens de weg op loopt. Iets voor middernacht kwamen we aan in Trondheim, met kleine oogjes en een enorme portie overuren…

Dubai en Oman

Na een lange koude winter waren we helemaal klaar voor de warmte. Die vonden we dit jaar in het Midden-Oosten: eerst een paar dagen Dubai, daarna een rondreis in Oman. We hebben enorm veel gezien en beleefd en ook nog geleerd dat vrouwen in burka en mannen in wit gewaad (dishdasha) supervriendelijk zijn en ook gewoon in de supermarkt hun boodschappen doen, met de kinderen spelen, etcera. Hier komen wat foto’s.

De Burj Kalifa in Dubai, de hoogste toren ter wereld.

  

Uitzicht op Muscat

De afdeling ‘fileren enzo’ op de vismarkt in Muscat. Op de voorgrond een mandje met lever en andere lekkernijen.

Twee enorme kandelaars (ter grootte van een treinstel) in de grote moskee in Muscat.

Fort bij Sur.

Na een geimproviseerde dolfijnensafari is de bijvangst van de dag op weg naar het restaurant. De schipper verdient er +/- 50 euro aan, dus hij is blij.

27 km diep in de woestijn was ons tentenkamp. Overnachten omgeven door zand, sterren en muggen :)

Geitenmarkt in Nizwa.

De gids in Al Hamra schenkt water over Stefans hand. En later serveert hij ook nog koffie en dadels.

Stefan kijkt uit over de canyon bij Jebel Shams.

Moe maar voldaan!

De krant van vandaag

Let it snow, let it snow, let it snow…

Maart is meestal de maand met de meeste sneeuwval. Dit jaar is het wel erg bont, het sneeuwt nu al twee weken lang vrijwel elke dag. Al die sneeuw geeft wel mooie plaatjes. Hier komen er een paar genomen vanuit ons huis. Volgende keer bestel ik er een knalblauwe hemel bij, dan ziet het er nog mooier uit.

IJsvissen – terug naar Slindvatnet

Na het succes van vorig jaar besloten we ook dit jaar weer een weekendje door te brengen in de hytte bij Slindvatnet. Dit keer met Ola, Rune, Ragnhild en Lisbeth. Weer hadden we mazzel met het weer, het was ongeveer 0 graden en dat is voor ijsvissen natuurlijk berewarm. Op weg naar de hytte stond het verkeer opeens stil doordat er een 'tiur' op de weg zat (Auerhoen). Dat is een enorme vogel die bijna tot mijn heupen komt. Bij de invallende schemering kon ik nog net even een fotootje nemen met mijn mobiel.

Vorig jaar was het meer een spiegelgladde ijsvlakte, dit jaar was het ijs van ongeveer een meter dik ook nog eens bedekt met een half metertje sneeuw – dus voordat we het water onder het ijs bereikten waren we een flink stukje aan het boren. Na een aantal gaten in het ijs te hebben geboord en de diepte te hebben gemeten hadden we 3 van de 6 hengeltjes ‘in business’.

Toen sloeg het noodlot toe; de ijsboor knalde op een stuk steen onder het water en werd zodanig beschadigd dat we alleen nog de drie bestaande gaten konden gebruiken. Dat betekende dat we nu elke paar uur terug moesten om de gaten ijsvrij te houden, en eventuel vissen van de haak te halen. Resultaat was dat we besloten om ook nog eens na het avondeten – dwz rond een uur of tien ‘s avonds – terug het ijs op te gaan om de gaten nog een laatste keer te checken voor de nacht.

Vanwege het sneeuwdek op het ijs besloten we om de ski’s onder te binden en op weg te gaan. Een half uurtje later langlaufden we over het bevroren meer we met z’n vieren door de inktzwarte nacht, alleen verlicht door het licht van een mijnwerkerslampje en de neerdwarrelende sneeuw. Een kwartier lang was ons wereldje even heel klein – we hoorden alleen het geluid van de ski’s, en we zagen alleen de weerspiegeling van licht op de sneeuw. Eenmaal aangekomen bij de achtergelaten hengeltjes werd het volledig stil en stonden we alle vier even alleen maar in- en uit te ademen en te genieten van de pure, koude lucht, de sterrenhemel, en het feit dat het zo aardedonker was. Kers op de taart was toen we de hengeltjes een voor een ophaalden, en er door de ‘tunnel’ door het ijs opeens twee forellen op de sneeuw lagen, verlicht door het mijnwerkerslampje. Zo, dat was even lekker poetisch, maar tjonge wat was het een mooie belevenis.

Over naar wat praktische details: hier komt nog wat meer over de technische aspecten van ijsvissen. Bijvoorbeeld: wat is dit?

Juist, dit is een is-øse, oftwel een ijs-gaatjeslepel. Daarmee schep je klontjes ijs uit het geboorde gat. En dit hieronder is uiteraard een ijsvishengeltje (grootte: 50 cm totaal), plus een plankje om de draad omheen te wikkelen zodat de vis er niet met het hengeltje vandoor kan.

Een andere cruciaal ingredient: koffie. Sommigen nemen zelfs een hele ‘stormkeuken’ mee het ijs op waar doodleuk eitjes worden gebakken, verse koffie en soep worden bereid, brood wordt gesmeerd etcera.

En het totaalplaatje ziet er dan ongeveer zo uit: hier vist Lisbeth even uit de losse pols, met hengeltje in de hand, rugzak/gereedschapsdoos naast zich en het wak voor zich.

Ik kijk al uit naar volgend jaar…

3 favorieten

Na 4 jaar nadenken ben ik er uit. Mijn top-3 mooiste woorden in het Noors staat vast.

Op 3: gåsunger (=wilgekatjes)

Gåsunger betekent letterlijk “gansejonkies”. Dat is eigenlijk een prachtige beschrijving van die pluizige dingetjes die de overgang van winter naar lente markeren.

Plaats 2: frostrøyk (=wolkjes koude lucht die je uitademt, of die boven een wateroppervlak hangt)

We hebben er niet eens een woord voor in het Nederlands geloof ik, maar in Noorwegen heb je natuurlijk bijna het hele jaar kans op frostrøyk (“vriesrook”).

Onbetwist op 1: kjærlighet-på-pinne

Letterlijk: liefde op een stokje. Met andere woorden: een lolly. Ik dacht dat ik in de maling werd genomen toen iemand het woord voor het eerst gebruikte, maar neen… het is echt zo. Vraag je om een lolly in een snoepwinkel of bioscoop, dan vraag je naar.. liefde op een stokje. Briljant.

Kongsvinger

Deze week ben ik op reis naar Skarnes. De avonden breng ik samen met een kollega door in het nabijgelegen Kongsvinger. Surprise surprise, Kongsvinger is heel leuk, eigenlijk! Er is zowaar een vesting bovenop een heuveltop, en een bioscoop. Dat hebben we wel eens beroerder meegemaakt.

Kongsvinger ligt diep in het binnenland, zo’n 100 km ten noorden van Oslo. Het wordt er bar koud, deze week heb ik meegemaakt hoe –30 voelt. Ondanks de krakende kou moest ik met bevroren handen in het schemerdonker per se een paar foto’s maken… want tjongejonge wat ziet het er allemaal mooi uit zo…