Zieltjes winnen

In gemeente Gildeskål zijn ze inmiddels wel heel desperaat op zoek naar nieuwe bewoners. Ze schrikken er zelfs niet meer voor terug om in landelijke dagbladen een advertentie te plaatsen:

‘Wensen jullie een verandering in jullie leven? Dan zijn jullie welkom in Nordfjord in gemeente Gildeskål’.

Gelet op de ontwikkeling van het aantal inwoners in Gildeskål begrijp ik wel dat extreme measures op zijn plaats zijn, maar toch… de advertentie komt wel heel sneu over. Vooral ook met al die blije (blanke) koppies, zorgvuldig gekozen naar beroepsgroep en gezinssamenstelling, maar wel geheel voorbijgaand aan etniciteit… lekker politiek korrekt.

Een paar jaar geleden was ik in Gildeskål: Link. Het ligt trouwens een dik uur rijden te zuiden van Bodø. Er is in de hele gemeente geen hotel dus we werden ingekwartierd in een zgn. ‘dokterwoning’ waar rondreizende dokters/zakenlieden etc in worden ondergebracht. Het was er wel mooi, zo aan de kust, maar ook heel erg stil. Succes met de immigratie Gildeskål!

Kou in de bouw

In Noorwegen doen ze niet moeilijk over een beetje vorst in de bouw. Het alternatief om een half jaar lang niets te bouwen is natuurlijk niet echt een optie, dus de bouwvakkers trekken een dik pak aan en klussen lekker verder. Hierboven trouwens het grootste conferentiehotel van Scandinavie dat op dit moment wordt gebouwd vlak naast mijn arbeidsplek.

Bij ons in de buurt wordt er op dit moment gewerkt aan glasvezelkabels in de grond, maar dan vraag je natuurlijk af hoe je eigenlijk kunt graven als de grond bevroren is tot ruim een halve meter diep. Daar hebben ze een oplossing voor gevonden: ‘s nachts staan overal waar gegraven wordt aggregaten te brommen die plastic matten verwarmen waarmee de grond wordt ontdooit. De volgende dag is de vorst dan even uit de grond, kan er gegraven worden, en daarna kan de koeling er weer op.

Klaar met krukken

De afgelopen heb ik vooral veel gezeten. Op de bank, in de taxi, in een vliegtuig, en op kantoor. Maar zo langzamerhand kunnen de krukken de hoek in en kan ik weer wat rondhupsen. Dit alles dankzij mijn coole Star-wars kit die mijn voet in een hoek houdt zodat de achillespees niet teveel belast wordt. Over anderhalve week kan ook de ‘laars’ terug naar het ziekenhuis, en dan kan ik weer voorzichtig gaan lopen.

 

Behoorlijk suf, zoveel stil zitten, maar af en toe is er toch nog wel wat te lachen. Deze weken ben ik veel bezig met zgn. klantendagen, dat betekent in de praktijk dagen doorbrengen met een stuk of honderd klanten, glimlachen en leuk doen enzo. Maar dit jaar wil iedereen helpen met van alles en nog wat. Bord naar tafel dragen, drankje halen, mensen aan de kant duwen enzo – ideaal.

Gisteren op het vliegveld van Oslo leidde een plotselinge gate-change naar het andere eind van het vliegveld ertoe dat ik door kollega Sverre in een rolstoel werd gedirigeerd en binnen twee minuten dwars door de mensenmassa heen racede naar de andere gate. Twee krukken voor me uit zwaaiend had ik vermoedelijk ook wel de Dode zee uiteengespleten.

Vandaag was wel het hoogtepunt van de de lol tot nu toe. De taxi-chauffeur (65, behoorlijk doof, baard, ex-zeeman) plukte een tijdschrift uit 2003 uit de middenconsole met daarin een artikel over hem – Noorwegens beste healer. Met de beste bedoelingen keek hij naar mijn knie (knie, ja – niet achilles) en zei toen dat hij bij aankomst wel even mijn knie zou healen. Ik riep nog: “Het is mijn achillespees hoor, niet mijn knie” en “de boel is al gehealed, ik heb geen pijn meer” maar hij is zoals gezegd behoorlijk doof en zat al helemaal in de heal-modus. Bij aankomst dus afgerekend, en daarna concentreerde hij zich even serieus, en hield toen zijn hand vlak boven mijn knie. 2 minuten oorverdovende stilte, en toen keek hij me hoopvol met grote blije ogen aan en vroeg “en, voel je het?”. Nou, om eerlijk te zijn, neen, ik voelde helemaal niets. Maar ik heb maar gezegd dat het apart voelde en een beetje warm werd, daar nam hij genoegen mee. Tja, je wilt zo’n healer ook niet beschadigen natuurlijk he.

Au!

Vrijdagavond tijdens een rustig potje badminton liep ik een paar stappen naar achteren toen ik opeens dacht dat ik op iets stond. Ook hoorde ik een geluid van iets dat knapte, en ik voelde opeens niets meer in mijn linkervoet. De pijn daarna was zo intens dat ik misselijk werd en moest gaan liggen, toen pas begreep ik dat er iets niet meer helemaal goed zat in mijn been. Direkt naar het ziekenhuis dus, en na 4 uur wachten (!) was de diagnose afgescheurde achillespees. Vreemd – ik wandel elke dag twee uur, en speel al jaren regelmatig badminton en volleyball, dus ik zou wel enigszins gewend moeten zijn aan beweging. Anyway, inmiddels zit ik thuis in tijdelijk gips en strompel ik onhandig met krøkken door het huis. De komende week word ik geopereerd, en de eerste 3 maanden breng ik door in het gips, zoals het er nu uit ziet. Balen!

Finnmark

Afgelopen week was ik op reis in het uiterste noorden van Noorwegen – Finnmark. In een poging om de kosten per klantbezoek wat te begrenzen werd het een combinatie van drie gemeenten: Porsanger (D in de kaart), Kirkenes (E) en Nesseby (F).

Finnmark is enorm groot, enorm leeg, en er gebeurt enorm weinig, dat is me inmiddels wel duidelijk. Maar om er per propellorvliegtuigje overheen te vliegen is echt fascinerend. Je hebt er de Finnmarskvidda (hoogvlakte) waar hordes rendieren rondrennen achtervolg door Lappen, en er zijn enorme canyons… er groeit bijna niets meer, alleen berkeboompjes en mossen. Als je op zoek bent naar leegte en rust dan ben je in Finnmark op de juiste plek.

Om een idee te krijgen van de afstanden: op dinsdag vlogen we van Trondheim via Tromsø (=1100 km), verder naar Alta (C) en Lakselv (D) waar we eerste vergadering hadden. Daarna terug naar Tromsø (B, 500 km) en door naar Kirkenes (800 km). Woensdag een vergadering in Kirkenes, en donderdag per huurauto naar Nesseby (140 km, 2 uur). Hieronder trouwens North cape airport (Lakselv), en een rendier in de departure hall in Lakselv. Vanuit deze enorme luchthaven vertrekken er vluchten uitsluitend naar Tromsø en Alta.

 

Taal is ook iets interessants in Finnmark. Noors is de hoofdtaal, maar de meeste mensen spreken een van de 7 Samische talen, en ook Fins en Russisch worden veel gesproken. Zelfs sommige straatnamen staan gespeld in Cyrillisch schrift, zoals Kirkegata hieronder… en waar het archief te vinden is staat gespeld in Noors, Fins en Samisch.

Dexter - alive and kicking

Vanmiddag heb ik gewandeld met Dexter, en aangezien hij nu leuk naar me toe komt rennen als ik hem roep (zolang hij niet wordt afgeleid door bv andere honden, mensen, of grassprieten enzo) kan hij af en toe los. Had ik mooi even tijd om een videootje van hem te maken.

In een zomerboerderij (seter)

Vroeger woonden boeren het grootste deel van het jaar beneden in het dal waar ze wat akkers hadden en de stal etc – maar in de zomer trok de hele familie de bergen in om de koeien, schapen en geiten te laten grazen. In het zomerseizoen woonden ze dan in een wat eenvoudigere en kleinere variant van de hoofd-boerderij, genaamd ‘seter’ (of sæter, of seterhus). Tegenwoordig zijn de meeste seters in gebruik als weekendhuisje (hytte), maar er zijn nog steeds een paar enthousiastelingen die echt nog wat landbouw bedrijven (en daarnaast genieten van het betere buiten-de-stad wonen). Zoals mijn collega Vidar bijvoorbeeld, die een tijdje geleden een seter heeft gekocht anno 1900. De seter heeft 20 jaar lang leeg gestaan, dus het was heel bijzonder om even een kijkje te kunnen nemen op de boerderij op weg terug van een bezoekje aan Oppdal (2 uur ten zuiden van Trondheim).

Zoals gezegd, de tand des tijds heeft behoorlijk geknaagd aan de eenvoudige gebouwen, dus Vidar heeft voorlopig zijn handen vol. Boven Vidar naast de boerderij, en hieronder de 2e verdieping in de stal (fjøs).

Bart en Sander op bezoek… en hoe is het eigenlijk met Dexter?

Broer Bart en man Sander bezochten ons alweer een paar weken geleden. Halverwege de driehoek Oslo – Trondheim – Bergen waren de heren een paar dagen bij ons op bezoek, en we bezochten een nieuwe hytte aan de zuidoever van Samsjøen. Dat ligt tussen de gemeentes Melhus en Holtålen, twee van ‘mijn’ klanten. In de net nieuw gebouwde hytte was alles zo nieuw dat er nog niet eens de gebruikelijke restjes zout, peper, suiker en koffie stonden van vorige bezoekers. Verder lag er een prachtige oude boot in het boothuisje bij het meer. De boot was zo oud en zwaar dat we hem met z’n vieren maar net in het meer geplonst kregen. Daarna bleek dat de wind en de stroming zo sterk waren dat we niet zonder lijf en leden te riskeren het water op konden dus de boot kon weer terug het boothuisje in… wat een gedoe voor precies 1 forelleke…

Verder was het wel allemaal weer erg mooi daar bij Samsjøen. Na een paar jaar krijgen we steeds meer gevoel voor de subtiele verschillen tussen de berglandschappen rondom ons. Samsjøen is goedgekeurd.

En, hoe is het eigenlijk met puppy Dexter? Nou, dat gaat prima. Inmiddels is hij redelijk zindelijk, al gebeurt er nog steeds af en toe een ongelukje als hij zich erg druk heeft gemaakt. Dexter is inmiddels gediplomeerd puppy, hij kan zitten en liggen enzo, en af en toe keurig aan de lijn lopen. En hij begint inmiddels een lokale bekendheid te worden. Gisteren nog riepen twee mensen opeens aan het andere eind van de straat ‘Deeeeeeeeeeeeeexter!’. Geen idee wie ze waren maar blijkbaar had Dex een verpletterende indruk op ze gemaakt… hij is ook wel erg onweerstaanbaar schattig. Hier een paar mooie foto’s van bij Samsjøen (bedankt Sander en Bart!).

Hier is ie net iets op het spoor. Dit soort gedrag zit echt in z’n genen… in rotsspleten kruipen om papegaaiduikers op te sporen enzo.

Dexter! Dat is mijn regenjas!

Holtålen

Holtålen ligt een kleine 2 uur rijden ten zuidoosten van Trondheim, vlak bij Røros. Deze zomer ben ik er zo ongeveer wekelijks vanwege mijn werk. Wat heeft Holtålen zoal te bieden? nou, eigenlijk helemaal niets. Geen mooie oude gebouwen of mooie dorpjes, slechts 2000 inwoners… En daardoor is het juist zo mooi! Het is echt een oase van stilte waar beren, wolven, de superzeldzame bergvossen (fjellrev) en alpenhoen (rype) voorkomen, plus natuurlijk de minder zeldzame elanden, veelvraten en herten. Verder stroomt een van de beste zalmrivieren van Noorwegen (Gaula) door de gemeente en staan er in het zalmseizoen (nu!) talloze Duitse en lokale zalmvissers te vliegvissen.

Ik denk niet dat ik lang zou kunnen wonen temidden van zo’n overdonderende stilte, maar om zo af en toe even langs te wippen is het prachtig. De laatste keer dat ik erheen reed kwam ik vanaf het moment dat ik de ‘snelweg’ E6 verliet geen enkele auto meer tegen totdat ik parkeerde bij het gemeentehuis – ongeveer drie kwartier rijden. Even een slok koffie halverwege bij het geluid van een van de weinige ‘sights’, een waterval, en ik was al snel vergeten wat ik eigenlijk ook alweer kwam doen in Holtålen…

Dexter!

De allerhoogste tijd om te schrijven over de grootste verandering in ons leven sinds de verhuizing: Dexter, lundehund-puppy. Een hond, dus, en daarmee is de huisje-boompje-beestje-idylle voorlopig voltooid. Dexter kwam twee weken geleden ons huis binnen, en binnen een dag waren we stapelverliefd op hem. We zijn niet de enige trouwens, Dexter is een echte ‘damemagnet’ zoals dat in het Noors heet. Ongeveer iedereen wil hem even knuffelen als hij langs loopt. Niet zo gek want hij ziet eruit als een groot bolletje wol op pootjes, is razend nieuwsgierig en wil iedereen even besnuffelen.

Dexter is een Noorse lundehund, in het engels Norwegian puffin hound – letterlijk Noorse papegaaiduikerhond. Vroeger werd op de Lofoten op deze vogels gejaagd, en dan zorgden lundehunden ervoor dat de vogels uit rotsspleten werden gesleurd. Gelukkig zijn papegaaiduikers tegenwoordig beschermd en kunnen lundehunden gewoon leuke familiehond spelen. Ooit waren er nog maar 50 lundehunden over, die zich door zorgvuldig fokken weer hebben vermeerderd tot ongeveer 500 honden tegenwoordig. Als Dexter de puberteit voorbij is wordt hij waarschijnlijk ook opgeroepen voor de reproductie… Als D volwassen is dan komt hij ongeveer tot aan kniehoogte dus het is een praktisch formaat voor ons huis.

In de praktijk draait ons leventje de laatste paar weken zo ongeveer rond Dexter. Naar buiten om te plassen, eten, spelen, slapen, weer naar buiten, meer spelen, rondje lopen samen, slapen, eten, slapen… favoriet uitstapje is als Dexter in de branding kan rondneuzen. Rottend zeewier, krabbetjes, visseresten – da’s allemaal bereinteressant. Inmiddels durf ik wel te beweren dat naar een rondsnuffelende pup kijken terwijl je zelf een paar meter verderop in de zon ligt toch wel in de top 10 van meest aangename aktiviteiten staat wat mij betreft.

Op je gezondheid Dexter!