Bezoek Nederland - Roosendaal

Vlak voor Sinterklaas zijn we met een heel volleyballteam afgereisd naar Amsterdam voor het jaarlijkse toernooi van Netzo. Voorafgaand hebben we beiden nog even snel een rondje langs familie en vrienden gemaakt. In mijn geboortestad Roosendaal heb ik nog maar eens de net gerenoveerde 'passage' bezocht, een overdekte winkelstraat dwars door een blok huizen heen. Jarenlang was het een gewone verzameling winkels, maar een paar jaar geleden ontstond blijkbaar opeens de behoefte om de zaak radicaal te pimpen.

Dat heeft geleid tot een uitspatting van neo-rococo-kitsch die hopelijk uniek is in Nederland. Na een paar stappen in de vernieuwde passage rolde ik over de vloer van het lachen, en heb toen ik door vriendelijke Roosendaalers was opgeraapt met kramp in mijn buik wat foto's kunnen nemen.

De Grande entrée met plastic planten.



De bescheiden en stijlvolle achterdeur.




Het centrale plein met plafondschilderingen en imitatie-Italiaanse facades. Ook hier: eenvoud is kenmerk van het ware.

De kers op de taart: een zingende plastic dame op een balkonnetje. Als de bedoeling was om Roosendaals binnenstad eens flink op te leuken dan ben ik alvast benieuwd naar wat de volgende projecten voor moois gaan opleveren. Las Vegas, pack your bags!

Lillehammer

Deze week was ik drie dagen in Lillehammer voor de jaarlijkse klantendagen. Beregezellig natuurlijk, met 350 mensen uit het hele land een paar dagen lang positief doen. We zaten met z'n allen in een enorm hotel waar het IOC in 1994 al haar vergaderingen hield tijdens de Olympische winterspelen. Onvoorstelbaar dat zo'n klein stadje als Lillehammer de winterspelen ooit heeft gehuisvest...

Al ronddolende door het hotel (iedereen was voortdurend de weg kwijt) kwam ik langs een soort van altaar waar de Olympische hoogtijdagen werden herinnerd met foto's en dankwoorden enzo. En een van de bezienswaardigheden was een foto van ZKH Willem-Alexander. Grappig om een heel klein stukje Nederland tegen het lijf te lopen in zo'n oer-Noorse setting.

Alta

Sinds ik begon met mijn huidige baan heb ik al gehoopt dat ik nog eens een keertje naar het verre noorden zou kunnen reizen, en afgelopen week was het zo ver: 3 dagen naar Alta, de hoofdstad van Finnmark.


Grotere kaart weergeven

Finnmark is Noorwegens noordelijkste provincie. Het is er groot en leeg, en is van oudsher bewoond door een oerbevolking: Samen, of Lappen, in het nederlands. Alta is een van de weinige steden samen met Kautokeina, Hammerfest en Karasjok, maar zelfs hoofdstad Alta heeft maar 15.000 inwoners. Een dorp dus, naar Nederlandse maatstaf.

Alta staat verder bekend als 'noorderlichtstad'. Dat zat er deze keer helaas niet in, maar er zijn natuurlijk wel allerlei prachtige foto's van het noorderlicht op internet te vinden. Noorderlicht is ook in Trondheim wel eens te bewonderen, maar daar is het nooit zo sterk als in Alta.



In Alta en de rest van Finnmark wordt weer steeds meer Samisch gesproken. Ooit was het de bedoeling om heel Finnmark te 'vernoorsen' maar gelukkig is men tot inkeer gekomen. Mijn kontaktpersoon bij de gemeente is een Saam en spreekt thuis dus ook Samisch. Het Noordsamisch dat rond Alta wordt gesproken is één van de 8 Samische talen die onderling sterk verschillen. Iemand die Noord-samisch spreekt verstaat niet of nauwelijks iemand die Lulesamisk of Zuidsamisk spreekt. Inmiddels spreek ik 4 woorden noordsamisch: gandha (jongen), adhi (vader), eni (moeder), addha (opa). Genoeg om op het vliegveld in de gaten te hebben dat een vader zijn zoontje riep.

Het vliegveld van Alta lijkt sterk op dat van Fagernes, en ook op een kleine supermarkt. Er zijn elke dag ongeveer 3 vertrekkende vliegtuigen. En je kunt er zelfs koffie bestellen. Alta airport richt zich vooral op jagers die elanden, veelvraten en andere beesten komen schieten. Wel belangrijk om dan te weten hoe je je beredoder moet vervoeren in een (propellor)-vliegtuigje, vandaar deze instrukties:



Reizen naar Alta is trouwens nog niet zo makkelijk. Van Trondheim vlieg je eerst naar Bodø, dan verder naar Tromsø, en uiteindelijk naar Alta. In stormachtig herfstweer is dat natuurlijk heerlijk stuiteren; vooral tijdens de landing in Bodø op de heenweg leek het haast toeval dat we uiteindelijk op de landingsbaan neerklapten. Tot 10 meter boven het vliegveld zwiepte het vliegtuig nog op en neer...

Bij het instappen in Tromsø kreeg ik als buren twee 20-jarige jongens gekleed in een keurig zwart pak, en een kaartje op hun revers 'norske misjonær kirke' of iets dergelijks. Natuurlijk begonnen ze plichtsgetrouw met mij te babbelen over Alta.. Noorwegen... USA (Utah, Texas - waar zij vandaan kwamen)... Nederland... of ik getrouwd was (jazekers)... kinderen (nee) en wat mijn echtgenote dan voor de kost deed? Nou, HIJ is onderzoeker. Oeps, dat was niet ingepland. Ik werd direkt ingedeeld bij de Ernstige Gevallen en ik kreeg na de vlucht een kaartje aangeboden met naam en telefoonnummer van iemand die mij geestelijke bijstand kon verlenen. Dat kaartje heb ik beleefd geweigerd, maar toch was het erg entertaining, zo'n gesprek.

Alta is ook bekend door een moord die er ooit gepleegd is. Een man die met een hakbijl iemand om het leven had gebracht reed voorbij Alta hotel, waar de deur openvloog en het hoofd van het slachtoffer tot stilstand kwam op de trappen van het hotel. Een hotelgast vond kort daarna het hoofd en waarschuwde de ongelovige receptionist, die konstateerde dat er inderdaad een hoofd op de trap lag. Sindsdien hebben de woorden 'Alta hotel - alltid et hode foran' (altijd een hoofd(lengte) voor) een heel andere betekenis gekregen...

Så som i himmelen

Gisteren bezochten we een concert in Levanger, waar een jong meisje uit Inderøy zomaar opeens enorm goed bleek te kunnen zingen. Misschien is ze over een jaar of 5 wel reuzebekend. Het hoogtepunt van de avond was 'Gabriela's sång' uit een Zweedse film die we een tijd geleden al eens gezien hadden. De film gaat over een dirigent die in een verlaten dorpje een groep verstandelijk gehandicapten leert zingen.

Ting og tang

Ting og tang - van alles en nog wat. Om te beginnen de zinderende zolder die nu echt bijna klaar is. Morgen komen er zelfs stopkontakten, en dan duurt het niet langer meer of we kunnen eindelijk het gereedschap gewoon weer opbergen, en hebben niet voortdurend zaagsel meer in alle hoeken en gaten. Nadat de trap is geplaatst hebben we voor de 3 raampjes een bekisting gemaakt, parket gelegd, een boilerhok en opbergruimte gemaakt, en schuifdeuren geplaatst.

Verder zijn de jordskokk (zie http://trondheimfjord.blogspot.com/2008/05/jordskokk.html) nu meer dan 2 meter hoog en ze bloeien nog ook. Tijdens de tuin-dugnad (=vrijwilligersdag) gaan we lunchen met jordskokk-soep.

Høst

Høst betekent herfst, en ook dat het tijd is voor paddestoelen. Nu de temperaturen 's nachts hard op weg gaan naar het vriespunt en we na ons werk nog net een paar uurtjes over hebben voordat het donker wordt springen we af en toe snel nog even in de auto voor een avondwandelingetje.

Deze keer werd het Vassfjellet (in de zomer ziet dat er zo http://trondheimfjord.blogspot.com/2006/07/vassfjellet-beklimming.html uit). Al na 100 meter vonden we een nestje eekhoorntjesbrood, op zijn Noors steinsopp (steenpaddestoel). Zowel de Noorse als de Nederlandse naam is goed gekozen - deze paddo's lijken inderdaad op stenen en het vlees is ook erg stevig, en heel vaak zit er een stel fikse voortanden in de hoed.

Even verderop was er opeens een stuk bosbodem geel van de cantharellen/kantarellen (plus een verdwaalde piggsopp = gele stekelzwam).

Op de hoogste delen van Vassfjellet lag al sneeuw, dus het duurt nu niet lang meer of de winterbanden kunnen weer uit de kast. We hebben nu in ieder geval genoeg bessen en paddestoelen verzameld om een winter vooruit te kunnen...

Even in Nederland

Bart, Sander, Tom, Wouter, Marloes, Mike, Peter, Wendy, Ben, Willem, Edwin, Ruud, Mirjam, Sanne, Karsten, Chiel, Loes, Jan en Hetty (in order of appearance) - allemaal bedankt voor jullie gastvrijheid/gezelligheid. Leuk om weer even bij te kletsen met familie en vrienden. Misschien wel het allerbijzonderste van deze editie van 'een weekje Nederland': 12 uur jonge baby Loes. Wat een eer en wat een goede timing Sanne en Karsten! Gefeliciteerd!

Bergen

Of ik niet een kursus wilde houden in Bergen voor 4 kleine 'eilandgemeenten' Fusa, Meland, Radøy en Gulen? Maar natuuuuurlijk! - Bergen is misschien wel Noorwegens mooiste stad en ik was er nog nooit geweest - dus reisde ik met alle plezier al het weekend voor de kursus zuidwaarts.

Bergen is een Stad - met echte files, bijna-serieus openbaar transport, heel veel restaurants en allerlei stadse fratsen. Er valt ook enorm veel regen doordat vochtige oceaanlucht opstijgt min of meer boven de stad, maar dit weekend was het heerlijk droog en warm. De kursus verliep na het weekend prima, em ik ben al benieuwd waar de reis de volgende keer heen gaat...

Hattfjelldal

Hattfjelldal is een gemeente in het zuidoosten van Nordland, zo'n 5 uur reizen ten noorden van Trondheim. Er wonen 1450 mensen op een oppervlak dat bijna dubbel zo groot is als de provincie Utrecht, dus erg dicht bevolkt is de gemeente niet. Tot voor een paar jaar geleden was Hattfjelldal een rijke gemeente vanwege de inkomsten uit de waterkrachtinstallaties, maar in een poging om nog meer geld binnen te halen besloot het gemeentebestuur op advies van een investeringsfirma (Terra) te beleggen in hedge-funds in de Verenigde staten. Dat beleggingsavontuur pakte nogal verkeerd uit - samen met 3 andere gemeentes raakte Hattfjelldal een bedrag van 451 miljoen kronen (=55 miljoen euro) kwijt. Daardoor is Hattfjelldal inmiddels een landelijk bekende gemeente in geldgebrek.

Voor alle problemen bestaat een oplossing, en wat ligt meer voor de hand dan gewoon de pot met belastinggeld opnieuw zien te vullen? Bijvoorbeeld door invoering van vastgoedbelasting... en door direkt vol gas te geven en het allerhoogste tarief te kiezen als belastingniveau. Ik zal dit blog verder niet vervuilen met meer politiek, maar heb toch het gevoel dat een of twee vraagtekens op zijn plaats zijn. Anyway, waar vastgoedbelasting ingevoerd wordt is cursus nodig, en die eer viel mij toe - mijn eerste solo-cursus in het Noors dus.

Maandagavond stapte ik de op de trein richting Trofors (40 km ten westen van Hattfjelldal). Ik wilde driftig op zoek naar coupé 1 plaats 15, maar hoefde niet lang te zoeken: de trein bestond maar uit 1 wagon. Naarmate de reis vorderde werd het landschap steeds groter en de trein alsmaar kleiner, totdat het op het laatst nog maar een speelgoedtreintje leek dat tegen de heuvels op ploeterde.

Er rijd 1x per dag een bus van Trofors naar Hattfjelldal, en die vertrekt 5 minuten voordat de trein aankomt, dus ik werd opgehaald door een ambtenaar die gelukkig weer een beetje kon lachen om de zaak die inmiddels bekend staat als het Terra-schandaal.

Hattfjelldal is 2680 km2 groot, en bezit 1 rotonde en 0 stoplichten. Het enige hotel in de gemeente had toen ik er overnachtte ongeveer 3 gasten, en verder daalt het aantal inwoners elk jaar. Dat heeft iets treurigs, maar aan de andere kant is zoveel rust en ruimte ook wel fantastisch. Een Nederlands echtpaar is verhuisd naar Hattfjelldal en houdt ook een blog bij: http://fjellgard.punt.nl/.

De cursus verliep verder best soepel, het was alleen af en toe een beetje lastig met het plaatselijke dialekt - we hebben best veel vrienden uit Nordland en Troms, maar die komen allemaal uit Harstad en Tromsø, en da's toch weer gauw een 500 km verder naar het noorden, dus weer een heel ander dialekt.

Hieronder nog even de berg waarnaar Hattfjelldal ('dal van de hoed-berg') vernoemd is (plaatje afkomstig van wikipedia deze keer)

Pap en mam op bezoek

Dit jaar doen pap en mam een rondje Noorwegen. Eerst bij ons op bezoek in Trondheim, daarna verder naar Bergen en de Sognefjord. Hierboven het Waisenhuset (weeshuis uit 1635) en de katedraal op de achtergrond.

We besloten om het weekend samen door te brengen bij Gråvatna. Na een pittige wandeling steil de berg op door moeras en heide kwamen we uiteindelijk bij de hytte aan. We hadden al bosaardbeien, bosbessen en mølter (die gele nepbramen ja - Stefan houdt een emmer in zijn hand met een kilo mølter) gegeten maar moesten nog wel even een setje forellen zien te vangen voor onze avondmaaltijd. Dat is goed gelukt, we vingen 4 prachtige vissen die recht de pan in konden.

De wandeling terug ging een stuk makkelijker, heuvel af, zonder veel bagage en in heerlijk weer. Na dit prachtige weekend ging de reis verder zuidwaarts... waar het vast bijna net zo mooi was als in de buurt van Trondheim.