Bømlo

De verkooppet van vorige week had ik nog maar net afgezet of we sprongen deze week alweer het vliegtuig in via Bergen naar Haugesund, om uiteindelijk op het eiland Bømlo (bumloe) terecht te komen. Van Haugesund is het anderhalf uur rijden door een prachtig landschap vol mossige rotsen en naaldbomen en uitzicht over zee, met in de verte besneeuwde bergtoppen. De verkoopsessie ging een stuk soepeler dan vorige keer en na twee dagen glimlachen en serieuze dingen zeggen reden we weer terug naar Haugesund. Eerst over Bømlobrua, daarna door een 8 km lange tunnel die tot 280 m onder de zeespiegel gaat. Heel de Noorse kust is voorzien van talloze tunnels zodat ook de eilanden met af en toe maar een paar honderd bewoners een verbinding hebben met het vasteland. We overnachtten deze keer in een zgn 'rorbu' (roerbu), van oorsprong een overnachtingsplek voor vissers, maar tegenwoordig zijn de meesten flink opgefluft en worden ze verhuurd aan toeristen en andere ronddolenden.

 

De vlucht terug van Haugesund naar Bergen was weer een belevenis: allereerst omdat we vlogen met een echt Nederland kwaliteitsprodukt, een kleine Fokker 50. Door de storm was het in zo'n guppenvliegtuigje ook een flink gestuiter waar ik inmiddels wel aan gewend ben. Het blijft wel bijzonder - net alsof je de volgedrempelde woonwijk in de buurt met 80 km/uur doorstuitert... 

Onder de Nidaroskathedraal

Een paar keer per jaar wordt er een rondleiding georganiseerd door het gangenstelsel onder de Nidaros-kathedraal. Wij waren erbij deze keer en het was heel bijzonder eigenlijk. Op de plek waar de huidige kathedraal staat werd rond het jaar 1000 een kerkje gebouwd. Daarna is de plek altijd een religieus centrum gebleven, tot in 1870 uiteindelijk de kathedraal werd gebouwd.

Tijdens de rondleiding kregen we niet alleen het uitgebreide leidingstelsel uit 1900 te zien dat de kerk nog steeds verwarmt, maar ook allerlei grafresten vanaf de middeleeuwen tot nu. Waaronder het graf van Thomas Angell, een zakenman uit 1700 die enorme sommen geld achterliet waarvan nog eeuwenlang (tot vandaag de dag) bejaardenhuizen enzo worden gebouwd. De grafkist op de foto is trouwens van een onbekendeen veel oudere ridder.

  

Gildeskål

Gildeskål is een kleine gemeente iets ten zuiden van Bodø, en ze gaan ook daar aan de vastgoedbelasting, dus afgelopen week zetten mijn baas en ik onze verkoop-pet op en reisden naar Gildeskål. Bodø airport ligt midden in het stadje Bodø, zodat de hele stad kan meegenieten van het vliegverkeer. Vanaf Bodø is het nog anderhalf uur rijden naar het zuiden, over een stuk van de weg die we ook reden op onze zomervakantie in 2007.

Dwars door een sneeuwbui, door de nog donkere ochtenduren, en vanuit onze kittige 4-wheel drive met spijkerbanden moet ik zeggen dat het er allemaal wat anders uitzag dan vanuit de camper bij zomerse temperaturen - maar het was niet minder fascinerend.

In de hoofdstad van Gildeskål (Inndyr) wonen ongeveer 500 mensen, en het dichtstbijzijnde hotel is op 40 minuten rijden verder zuidwaarts. De oplossing in zulke kleine dorpjes is om rondreizenden zoals dokters en verkopers onder te brengen in een woonhuis. Tijdens de lunchpauzes heb ik af en toe snel een fotootje genomen, het is maar kort licht en de dagen waren lang, dus het fotomateriaal is een beetje beperkt deze keer. Volgende week gaat de reis naar de andere kant van Noorwegen - ten zuiden van Haugesund.

Snø og is

De afgelopen weken is er heel wat sneeuw gevallen. Dat betekent elke ochtend na het ontbijt måken (sneeuwschuiven). Wij doen dat gewoon met een ouderwetse schuiver, maar de echte doorgewinterde schuivers in de straat hebben een speciaal soort omgebouwde grasmaaier die de sneeuw wegwerpt. Na het måken even een paar handjes steentjes op het opritje werpen ter voorkoming van fatale glijpartijen zodra je de deur uitloopt et voila.

's nachts rijden er 90 sneeuwschuivers door heel Trondheim om volgens een uitgekiend patroon de hele stad leeg te schuiven, die hoor je dus midden in de nacht voorbijdonderen. Dit jaar zit de gemeente nogal krap bij kas dus is de ondergrens voor het inzetten van sneeuwschuivers iets opgeschroefd. Nu moet er minimaal 8 cm nieuwe sneeuwval zijn voordat er iets gebeurt. Deze maatregel zorgt ervoor dat er nogal wat wegen zijn die nauwelijks toegankelijk zijn als het een tijdje gesneeuwd heeft, dus elke dag staat er wel weer een klacht in de krant over de brøyting.

Op zich is sneeuw trouwens niet glad, het wordt pas leuk als het wat gedooid heeft en auto's de sneeuw hebben gepolijst, en er dan weer een dun laagje nieuwe sneeuw valt, die ook weer net weer wat ontdooit en vastvriest. Dan is het dolle pret - gisteren heb ik in de straat met 5 andere mensen een stilgevallen auto over een verkeersdrempel heen geduwd.

Een hele straat vol met een halve meter sneeuw levert ook heel wat kubieke meters sneeuw op, en die moeten ergens heen. In de zomer vragen we ons wel eens af wat in vredensnaam de bedoeling is van sommige braakliggende perceeltjes, maar in de winter begrijpen we het - daar wordt de sneeuw verzameld in metershoge bergen. Er wordt vanuit de binnenstad ook sneeuw per vrachtwagen afgevoerd en in de fjord gedumpt. 

Een andere plaats waar sneeuw zich verzamelt is op het dak. Alle huiseigenaars die een huis met een schuin dak hebben en een voetpad eronder zijn verplicht om een bordje op de stoep te plaatsen: 'OBS takras' (= pas op, daklawine). Daarnaast moet iedereen zijn eigen straatje / voetpad bestrooien met steentjes en kun je een boete krijgen als je dat niet goed doet. Echt waar.

Gelukkig 2009!

Als 2009 maar half zo mooi wordt als 2008 dan zijn we al een heel eind, wat ons betreft. Dit jaar hebben we ook weer van alles beleefd, we hebben veel gereisd, en hebben zelfs de zolder klaar geklust.

Aan iedereen die dit leest: het allerbeste voor 2009!

Bezoek Nederland - Roosendaal

Vlak voor Sinterklaas zijn we met een heel volleyballteam afgereisd naar Amsterdam voor het jaarlijkse toernooi van Netzo. Voorafgaand hebben we beiden nog even snel een rondje langs familie en vrienden gemaakt. In mijn geboortestad Roosendaal heb ik nog maar eens de net gerenoveerde 'passage' bezocht, een overdekte winkelstraat dwars door een blok huizen heen. Jarenlang was het een gewone verzameling winkels, maar een paar jaar geleden ontstond blijkbaar opeens de behoefte om de zaak radicaal te pimpen.

Dat heeft geleid tot een uitspatting van neo-rococo-kitsch die hopelijk uniek is in Nederland. Na een paar stappen in de vernieuwde passage rolde ik over de vloer van het lachen, en heb toen ik door vriendelijke Roosendaalers was opgeraapt met kramp in mijn buik wat foto's kunnen nemen.

De Grande entrée met plastic planten.



De bescheiden en stijlvolle achterdeur.




Het centrale plein met plafondschilderingen en imitatie-Italiaanse facades. Ook hier: eenvoud is kenmerk van het ware.

De kers op de taart: een zingende plastic dame op een balkonnetje. Als de bedoeling was om Roosendaals binnenstad eens flink op te leuken dan ben ik alvast benieuwd naar wat de volgende projecten voor moois gaan opleveren. Las Vegas, pack your bags!

Lillehammer

Deze week was ik drie dagen in Lillehammer voor de jaarlijkse klantendagen. Beregezellig natuurlijk, met 350 mensen uit het hele land een paar dagen lang positief doen. We zaten met z'n allen in een enorm hotel waar het IOC in 1994 al haar vergaderingen hield tijdens de Olympische winterspelen. Onvoorstelbaar dat zo'n klein stadje als Lillehammer de winterspelen ooit heeft gehuisvest...

Al ronddolende door het hotel (iedereen was voortdurend de weg kwijt) kwam ik langs een soort van altaar waar de Olympische hoogtijdagen werden herinnerd met foto's en dankwoorden enzo. En een van de bezienswaardigheden was een foto van ZKH Willem-Alexander. Grappig om een heel klein stukje Nederland tegen het lijf te lopen in zo'n oer-Noorse setting.

Alta

Sinds ik begon met mijn huidige baan heb ik al gehoopt dat ik nog eens een keertje naar het verre noorden zou kunnen reizen, en afgelopen week was het zo ver: 3 dagen naar Alta, de hoofdstad van Finnmark.


Grotere kaart weergeven

Finnmark is Noorwegens noordelijkste provincie. Het is er groot en leeg, en is van oudsher bewoond door een oerbevolking: Samen, of Lappen, in het nederlands. Alta is een van de weinige steden samen met Kautokeina, Hammerfest en Karasjok, maar zelfs hoofdstad Alta heeft maar 15.000 inwoners. Een dorp dus, naar Nederlandse maatstaf.

Alta staat verder bekend als 'noorderlichtstad'. Dat zat er deze keer helaas niet in, maar er zijn natuurlijk wel allerlei prachtige foto's van het noorderlicht op internet te vinden. Noorderlicht is ook in Trondheim wel eens te bewonderen, maar daar is het nooit zo sterk als in Alta.



In Alta en de rest van Finnmark wordt weer steeds meer Samisch gesproken. Ooit was het de bedoeling om heel Finnmark te 'vernoorsen' maar gelukkig is men tot inkeer gekomen. Mijn kontaktpersoon bij de gemeente is een Saam en spreekt thuis dus ook Samisch. Het Noordsamisch dat rond Alta wordt gesproken is één van de 8 Samische talen die onderling sterk verschillen. Iemand die Noord-samisch spreekt verstaat niet of nauwelijks iemand die Lulesamisk of Zuidsamisk spreekt. Inmiddels spreek ik 4 woorden noordsamisch: gandha (jongen), adhi (vader), eni (moeder), addha (opa). Genoeg om op het vliegveld in de gaten te hebben dat een vader zijn zoontje riep.

Het vliegveld van Alta lijkt sterk op dat van Fagernes, en ook op een kleine supermarkt. Er zijn elke dag ongeveer 3 vertrekkende vliegtuigen. En je kunt er zelfs koffie bestellen. Alta airport richt zich vooral op jagers die elanden, veelvraten en andere beesten komen schieten. Wel belangrijk om dan te weten hoe je je beredoder moet vervoeren in een (propellor)-vliegtuigje, vandaar deze instrukties:



Reizen naar Alta is trouwens nog niet zo makkelijk. Van Trondheim vlieg je eerst naar Bodø, dan verder naar Tromsø, en uiteindelijk naar Alta. In stormachtig herfstweer is dat natuurlijk heerlijk stuiteren; vooral tijdens de landing in Bodø op de heenweg leek het haast toeval dat we uiteindelijk op de landingsbaan neerklapten. Tot 10 meter boven het vliegveld zwiepte het vliegtuig nog op en neer...

Bij het instappen in Tromsø kreeg ik als buren twee 20-jarige jongens gekleed in een keurig zwart pak, en een kaartje op hun revers 'norske misjonær kirke' of iets dergelijks. Natuurlijk begonnen ze plichtsgetrouw met mij te babbelen over Alta.. Noorwegen... USA (Utah, Texas - waar zij vandaan kwamen)... Nederland... of ik getrouwd was (jazekers)... kinderen (nee) en wat mijn echtgenote dan voor de kost deed? Nou, HIJ is onderzoeker. Oeps, dat was niet ingepland. Ik werd direkt ingedeeld bij de Ernstige Gevallen en ik kreeg na de vlucht een kaartje aangeboden met naam en telefoonnummer van iemand die mij geestelijke bijstand kon verlenen. Dat kaartje heb ik beleefd geweigerd, maar toch was het erg entertaining, zo'n gesprek.

Alta is ook bekend door een moord die er ooit gepleegd is. Een man die met een hakbijl iemand om het leven had gebracht reed voorbij Alta hotel, waar de deur openvloog en het hoofd van het slachtoffer tot stilstand kwam op de trappen van het hotel. Een hotelgast vond kort daarna het hoofd en waarschuwde de ongelovige receptionist, die konstateerde dat er inderdaad een hoofd op de trap lag. Sindsdien hebben de woorden 'Alta hotel - alltid et hode foran' (altijd een hoofd(lengte) voor) een heel andere betekenis gekregen...

Så som i himmelen

Gisteren bezochten we een concert in Levanger, waar een jong meisje uit Inderøy zomaar opeens enorm goed bleek te kunnen zingen. Misschien is ze over een jaar of 5 wel reuzebekend. Het hoogtepunt van de avond was 'Gabriela's sång' uit een Zweedse film die we een tijd geleden al eens gezien hadden. De film gaat over een dirigent die in een verlaten dorpje een groep verstandelijk gehandicapten leert zingen.

Ting og tang

Ting og tang - van alles en nog wat. Om te beginnen de zinderende zolder die nu echt bijna klaar is. Morgen komen er zelfs stopkontakten, en dan duurt het niet langer meer of we kunnen eindelijk het gereedschap gewoon weer opbergen, en hebben niet voortdurend zaagsel meer in alle hoeken en gaten. Nadat de trap is geplaatst hebben we voor de 3 raampjes een bekisting gemaakt, parket gelegd, een boilerhok en opbergruimte gemaakt, en schuifdeuren geplaatst.

Verder zijn de jordskokk (zie http://trondheimfjord.blogspot.com/2008/05/jordskokk.html) nu meer dan 2 meter hoog en ze bloeien nog ook. Tijdens de tuin-dugnad (=vrijwilligersdag) gaan we lunchen met jordskokk-soep.