Panama

De sneeuw die vorig jaar op 1 november viel lag er nog steeds toen we op 11 maart op het vliegtuig stapten naar Panama. Ook nog trouwens toen we weer terug kwamen, maar goed. De vakantie was in ieder geval heel geslaagd. Hier komen de mooiste foto's:

Snorkelen op Coiba (met schildpadden, walvishaai, andere haaien en enorm veel vissen).

Een pijlgifkikkertje.

Nog een.

Luiaarden zijn ideaal om te fotograferen.

Panama city - oud en nieuw.

Sneeuwschoenen

Christophe kwam laatst met het briljante voorstel dat ik zijn sneeuwschoenen kon lenen terwijl Stefan en C’s wederhelft Desiree aan het langlaufen waren. Goed idee!

Als ik denk ‘sneeuwschoenen’ dan denk ik aan tennisrackets om de een of andere reden, maar de afgelopen decennia hebben ook sneeuwschoenen een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Tegenwoordig zijn het aluminium frames met deels een soort ‘matje’ erin tegen het wegzakken, maar ook een opklapbaar helling-klim-trapje en een set haken tegen het wegglijden. Het idee is dus dat je met die dingen onder probleemloos door de losse sneeuw kunt stiefelen.

Kerst in Trondheim

Ondanks voorzichtige waarschuwingen over dat het nogal frisjes zou kunnen zijn kwamen mijn ouders op bezoek in Trondheim dit jaar.'

En koud was het: ongeveer –20. Maar goed mijn ouders doen niet moeilijk over een paar minusgraden, dus we hebben vrolijk rondgestiefeld door de stad, en misschien wel het hoogtepunt van de winterpret: we hebben gelanglaufd. Dat is niet echt makkelijk voor de eerste keer, dat wist ik wel, maar het is allemaal zonder brokken afgelopen.

Op een van de wandelingen kwamen we langs het nieuwe Rockheim-museum in de wijk Brattøra – daar gebeurt het op dit moment in Trondheim. Het dak van het gebouw is een soort schoenendoos met een hoop LED-lichtjes die elke dag in een ander patroon licht geven.

Leuk dat jullie nu ook de stad in ijzige winterpracht hebben gezien pap en mam!

Zieltjes winnen

In gemeente Gildeskål zijn ze inmiddels wel heel desperaat op zoek naar nieuwe bewoners. Ze schrikken er zelfs niet meer voor terug om in landelijke dagbladen een advertentie te plaatsen:

‘Wensen jullie een verandering in jullie leven? Dan zijn jullie welkom in Nordfjord in gemeente Gildeskål’.

Gelet op de ontwikkeling van het aantal inwoners in Gildeskål begrijp ik wel dat extreme measures op zijn plaats zijn, maar toch… de advertentie komt wel heel sneu over. Vooral ook met al die blije (blanke) koppies, zorgvuldig gekozen naar beroepsgroep en gezinssamenstelling, maar wel geheel voorbijgaand aan etniciteit… lekker politiek korrekt.

Een paar jaar geleden was ik in Gildeskål: Link. Het ligt trouwens een dik uur rijden te zuiden van Bodø. Er is in de hele gemeente geen hotel dus we werden ingekwartierd in een zgn. ‘dokterwoning’ waar rondreizende dokters/zakenlieden etc in worden ondergebracht. Het was er wel mooi, zo aan de kust, maar ook heel erg stil. Succes met de immigratie Gildeskål!

Kou in de bouw

In Noorwegen doen ze niet moeilijk over een beetje vorst in de bouw. Het alternatief om een half jaar lang niets te bouwen is natuurlijk niet echt een optie, dus de bouwvakkers trekken een dik pak aan en klussen lekker verder. Hierboven trouwens het grootste conferentiehotel van Scandinavie dat op dit moment wordt gebouwd vlak naast mijn arbeidsplek.

Bij ons in de buurt wordt er op dit moment gewerkt aan glasvezelkabels in de grond, maar dan vraag je natuurlijk af hoe je eigenlijk kunt graven als de grond bevroren is tot ruim een halve meter diep. Daar hebben ze een oplossing voor gevonden: ‘s nachts staan overal waar gegraven wordt aggregaten te brommen die plastic matten verwarmen waarmee de grond wordt ontdooit. De volgende dag is de vorst dan even uit de grond, kan er gegraven worden, en daarna kan de koeling er weer op.

Klaar met krukken

De afgelopen heb ik vooral veel gezeten. Op de bank, in de taxi, in een vliegtuig, en op kantoor. Maar zo langzamerhand kunnen de krukken de hoek in en kan ik weer wat rondhupsen. Dit alles dankzij mijn coole Star-wars kit die mijn voet in een hoek houdt zodat de achillespees niet teveel belast wordt. Over anderhalve week kan ook de ‘laars’ terug naar het ziekenhuis, en dan kan ik weer voorzichtig gaan lopen.

 

Behoorlijk suf, zoveel stil zitten, maar af en toe is er toch nog wel wat te lachen. Deze weken ben ik veel bezig met zgn. klantendagen, dat betekent in de praktijk dagen doorbrengen met een stuk of honderd klanten, glimlachen en leuk doen enzo. Maar dit jaar wil iedereen helpen met van alles en nog wat. Bord naar tafel dragen, drankje halen, mensen aan de kant duwen enzo – ideaal.

Gisteren op het vliegveld van Oslo leidde een plotselinge gate-change naar het andere eind van het vliegveld ertoe dat ik door kollega Sverre in een rolstoel werd gedirigeerd en binnen twee minuten dwars door de mensenmassa heen racede naar de andere gate. Twee krukken voor me uit zwaaiend had ik vermoedelijk ook wel de Dode zee uiteengespleten.

Vandaag was wel het hoogtepunt van de de lol tot nu toe. De taxi-chauffeur (65, behoorlijk doof, baard, ex-zeeman) plukte een tijdschrift uit 2003 uit de middenconsole met daarin een artikel over hem – Noorwegens beste healer. Met de beste bedoelingen keek hij naar mijn knie (knie, ja – niet achilles) en zei toen dat hij bij aankomst wel even mijn knie zou healen. Ik riep nog: “Het is mijn achillespees hoor, niet mijn knie” en “de boel is al gehealed, ik heb geen pijn meer” maar hij is zoals gezegd behoorlijk doof en zat al helemaal in de heal-modus. Bij aankomst dus afgerekend, en daarna concentreerde hij zich even serieus, en hield toen zijn hand vlak boven mijn knie. 2 minuten oorverdovende stilte, en toen keek hij me hoopvol met grote blije ogen aan en vroeg “en, voel je het?”. Nou, om eerlijk te zijn, neen, ik voelde helemaal niets. Maar ik heb maar gezegd dat het apart voelde en een beetje warm werd, daar nam hij genoegen mee. Tja, je wilt zo’n healer ook niet beschadigen natuurlijk he.

Au!

Vrijdagavond tijdens een rustig potje badminton liep ik een paar stappen naar achteren toen ik opeens dacht dat ik op iets stond. Ook hoorde ik een geluid van iets dat knapte, en ik voelde opeens niets meer in mijn linkervoet. De pijn daarna was zo intens dat ik misselijk werd en moest gaan liggen, toen pas begreep ik dat er iets niet meer helemaal goed zat in mijn been. Direkt naar het ziekenhuis dus, en na 4 uur wachten (!) was de diagnose afgescheurde achillespees. Vreemd – ik wandel elke dag twee uur, en speel al jaren regelmatig badminton en volleyball, dus ik zou wel enigszins gewend moeten zijn aan beweging. Anyway, inmiddels zit ik thuis in tijdelijk gips en strompel ik onhandig met krøkken door het huis. De komende week word ik geopereerd, en de eerste 3 maanden breng ik door in het gips, zoals het er nu uit ziet. Balen!

Finnmark

Afgelopen week was ik op reis in het uiterste noorden van Noorwegen – Finnmark. In een poging om de kosten per klantbezoek wat te begrenzen werd het een combinatie van drie gemeenten: Porsanger (D in de kaart), Kirkenes (E) en Nesseby (F).

Finnmark is enorm groot, enorm leeg, en er gebeurt enorm weinig, dat is me inmiddels wel duidelijk. Maar om er per propellorvliegtuigje overheen te vliegen is echt fascinerend. Je hebt er de Finnmarskvidda (hoogvlakte) waar hordes rendieren rondrennen achtervolg door Lappen, en er zijn enorme canyons… er groeit bijna niets meer, alleen berkeboompjes en mossen. Als je op zoek bent naar leegte en rust dan ben je in Finnmark op de juiste plek.

Om een idee te krijgen van de afstanden: op dinsdag vlogen we van Trondheim via Tromsø (=1100 km), verder naar Alta (C) en Lakselv (D) waar we eerste vergadering hadden. Daarna terug naar Tromsø (B, 500 km) en door naar Kirkenes (800 km). Woensdag een vergadering in Kirkenes, en donderdag per huurauto naar Nesseby (140 km, 2 uur). Hieronder trouwens North cape airport (Lakselv), en een rendier in de departure hall in Lakselv. Vanuit deze enorme luchthaven vertrekken er vluchten uitsluitend naar Tromsø en Alta.

 

Taal is ook iets interessants in Finnmark. Noors is de hoofdtaal, maar de meeste mensen spreken een van de 7 Samische talen, en ook Fins en Russisch worden veel gesproken. Zelfs sommige straatnamen staan gespeld in Cyrillisch schrift, zoals Kirkegata hieronder… en waar het archief te vinden is staat gespeld in Noors, Fins en Samisch.

Dexter - alive and kicking

Vanmiddag heb ik gewandeld met Dexter, en aangezien hij nu leuk naar me toe komt rennen als ik hem roep (zolang hij niet wordt afgeleid door bv andere honden, mensen, of grassprieten enzo) kan hij af en toe los. Had ik mooi even tijd om een videootje van hem te maken.

In een zomerboerderij (seter)

Vroeger woonden boeren het grootste deel van het jaar beneden in het dal waar ze wat akkers hadden en de stal etc – maar in de zomer trok de hele familie de bergen in om de koeien, schapen en geiten te laten grazen. In het zomerseizoen woonden ze dan in een wat eenvoudigere en kleinere variant van de hoofd-boerderij, genaamd ‘seter’ (of sæter, of seterhus). Tegenwoordig zijn de meeste seters in gebruik als weekendhuisje (hytte), maar er zijn nog steeds een paar enthousiastelingen die echt nog wat landbouw bedrijven (en daarnaast genieten van het betere buiten-de-stad wonen). Zoals mijn collega Vidar bijvoorbeeld, die een tijdje geleden een seter heeft gekocht anno 1900. De seter heeft 20 jaar lang leeg gestaan, dus het was heel bijzonder om even een kijkje te kunnen nemen op de boerderij op weg terug van een bezoekje aan Oppdal (2 uur ten zuiden van Trondheim).

Zoals gezegd, de tand des tijds heeft behoorlijk geknaagd aan de eenvoudige gebouwen, dus Vidar heeft voorlopig zijn handen vol. Boven Vidar naast de boerderij, en hieronder de 2e verdieping in de stal (fjøs).