Born again

Zal ik het doen? Weer een beetje gaan bloggen als het zo uitkomt? Ok, waarom niet. Eerst maar even een update. Het is nu december 2011 en we wonen inmiddels alweer bijna 6 jaar in Trondheim. Een maand geleden zijn we verhuisd naar een mooi huis in de wijk Singsaker, en bijna tegelijkertijd hebben we ook familieuitbreiding gekregen: we hebben nu twee honden. Dexter was toch wel veel alleen, dus nu heeft hij een vriendje met wie hij nu alles deelt. Ze slapen zelfs in de zelfde kooi in elkaars pootjes, lief hoor.

Verder gaan de meeste dingen eigenlijk hun gangetje… Stefan is nog leuk bezig met projecten bij elkaar lobbyen aan de universiteit, en ik reis nog steeds stad en land af.

Singsaker is wel een beetje een aparte wijk. Het staat bekend als villa-wijk en er is zelfs een apart dialekt. Het trønderske ‘æ’ (=ik) wordt in Singsaker ‘jæi’; ‘etter’ (=na) wordt heel sjiek Zweeds-achtig ‘efter’, en heel bijzonder, in een aantal woorden is de g vervangen door een v. Dus niet hage maar have, en mave in plaats van mage… Singsaker wordt bewoond door rollator-gebruikers, maar ook families met jonge kinderen en een aantal studenten.

The end

Aan alles komt een eind, zelfs aan dit blog. Ik heb er een tijd over nagedacht, maar na een ontdekkingsreis van 5 jaar merk ik dat ik een beetje door de stof heen ben. De afgelopen jaren vond ik het heel leuk en praktisch om op te schrijven wat voor moois we beleefden in ons tweede vaderland, en ik leid uit de vele positieve reakties af dat veel mensen in Nederland het ook een prettige manier hebben gevonden om een beetje mee te leven met ons.

Inmiddels zijn we bekomen van de grootste verbazing, en vinden het zo langzamerhand normaal dat je rottende vis kunt eten, laarzen van zeehondenleer kunt kopen, we weten hoe de bloemen van jordskokk eruit zien, we hebben grote delen van het land gezien (ok, ik een beetje meer dan Stefan); soms denken mensen dat we uit Stavanger komen als ze ons horen praten in plaats van uit het buitenland... dus met andere woorden, de nieuwigheid is er een beetje van af.

Dat betekent niet wat we klaar zijn met Noorwegen - het is hier nog steeds prachtig - maar wel dat ik bij deze het blog afsluit. Het blijft gewoon bestaan, maar ik zal het niet meer bijwerken.

Voor foto's en het laatste nieuws ben ik digitaal bereikbaar op Facebook. En natuurlijk per mail, telefoon, MSN, SMS, en LinkedIn, dus we houden kontakt.

Hartelijk bedankt voor het lezen van het blog en voor de leuke reakties, en tot ziens.

Jasper

Måsøy

Måsøy is een van de noordelijkste gemeentes in Noorwegen. Niemand stond echt te trappelen om erheen te reizen op kantoor maar mij leek het wel wat om eens te zien hoe de boel er daar uit ziet. Dat werd dus vliegen naar Alta (al 1200 km ten noorden van Trondheim), en daarvandaan verder naar Måsøy - een rit van 3 uur. De heenreis duurde een dag, de vergadering op het gemeentehuis een dag, en de terugreis nog eens een dag.

Na 3 uur gereden te hebben temidden van weinig anders dan onbegroeid gebergte, mos, rendieren en een enkele auto bereikte ik opeens de hoofdstad van Måsøy, Havøysund. In dit dorp wonen ongeveer 1000 mensen die leven van visserij of van werk als leraar, brandweerman etc.

Conclusie: heel mooi, maar je moet wel erg houden van stilte en eenzaamheid...

Panama

De sneeuw die vorig jaar op 1 november viel lag er nog steeds toen we op 11 maart op het vliegtuig stapten naar Panama. Ook nog trouwens toen we weer terug kwamen, maar goed. De vakantie was in ieder geval heel geslaagd. Hier komen de mooiste foto's:

Snorkelen op Coiba (met schildpadden, walvishaai, andere haaien en enorm veel vissen).

Een pijlgifkikkertje.

Nog een.

Luiaarden zijn ideaal om te fotograferen.

Panama city - oud en nieuw.

Sneeuwschoenen

Christophe kwam laatst met het briljante voorstel dat ik zijn sneeuwschoenen kon lenen terwijl Stefan en C’s wederhelft Desiree aan het langlaufen waren. Goed idee!

Als ik denk ‘sneeuwschoenen’ dan denk ik aan tennisrackets om de een of andere reden, maar de afgelopen decennia hebben ook sneeuwschoenen een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Tegenwoordig zijn het aluminium frames met deels een soort ‘matje’ erin tegen het wegzakken, maar ook een opklapbaar helling-klim-trapje en een set haken tegen het wegglijden. Het idee is dus dat je met die dingen onder probleemloos door de losse sneeuw kunt stiefelen.

Kerst in Trondheim

Ondanks voorzichtige waarschuwingen over dat het nogal frisjes zou kunnen zijn kwamen mijn ouders op bezoek in Trondheim dit jaar.'

En koud was het: ongeveer –20. Maar goed mijn ouders doen niet moeilijk over een paar minusgraden, dus we hebben vrolijk rondgestiefeld door de stad, en misschien wel het hoogtepunt van de winterpret: we hebben gelanglaufd. Dat is niet echt makkelijk voor de eerste keer, dat wist ik wel, maar het is allemaal zonder brokken afgelopen.

Op een van de wandelingen kwamen we langs het nieuwe Rockheim-museum in de wijk Brattøra – daar gebeurt het op dit moment in Trondheim. Het dak van het gebouw is een soort schoenendoos met een hoop LED-lichtjes die elke dag in een ander patroon licht geven.

Leuk dat jullie nu ook de stad in ijzige winterpracht hebben gezien pap en mam!

Zieltjes winnen

In gemeente Gildeskål zijn ze inmiddels wel heel desperaat op zoek naar nieuwe bewoners. Ze schrikken er zelfs niet meer voor terug om in landelijke dagbladen een advertentie te plaatsen:

‘Wensen jullie een verandering in jullie leven? Dan zijn jullie welkom in Nordfjord in gemeente Gildeskål’.

Gelet op de ontwikkeling van het aantal inwoners in Gildeskål begrijp ik wel dat extreme measures op zijn plaats zijn, maar toch… de advertentie komt wel heel sneu over. Vooral ook met al die blije (blanke) koppies, zorgvuldig gekozen naar beroepsgroep en gezinssamenstelling, maar wel geheel voorbijgaand aan etniciteit… lekker politiek korrekt.

Een paar jaar geleden was ik in Gildeskål: Link. Het ligt trouwens een dik uur rijden te zuiden van Bodø. Er is in de hele gemeente geen hotel dus we werden ingekwartierd in een zgn. ‘dokterwoning’ waar rondreizende dokters/zakenlieden etc in worden ondergebracht. Het was er wel mooi, zo aan de kust, maar ook heel erg stil. Succes met de immigratie Gildeskål!

Kou in de bouw

In Noorwegen doen ze niet moeilijk over een beetje vorst in de bouw. Het alternatief om een half jaar lang niets te bouwen is natuurlijk niet echt een optie, dus de bouwvakkers trekken een dik pak aan en klussen lekker verder. Hierboven trouwens het grootste conferentiehotel van Scandinavie dat op dit moment wordt gebouwd vlak naast mijn arbeidsplek.

Bij ons in de buurt wordt er op dit moment gewerkt aan glasvezelkabels in de grond, maar dan vraag je natuurlijk af hoe je eigenlijk kunt graven als de grond bevroren is tot ruim een halve meter diep. Daar hebben ze een oplossing voor gevonden: ‘s nachts staan overal waar gegraven wordt aggregaten te brommen die plastic matten verwarmen waarmee de grond wordt ontdooit. De volgende dag is de vorst dan even uit de grond, kan er gegraven worden, en daarna kan de koeling er weer op.

Klaar met krukken

De afgelopen heb ik vooral veel gezeten. Op de bank, in de taxi, in een vliegtuig, en op kantoor. Maar zo langzamerhand kunnen de krukken de hoek in en kan ik weer wat rondhupsen. Dit alles dankzij mijn coole Star-wars kit die mijn voet in een hoek houdt zodat de achillespees niet teveel belast wordt. Over anderhalve week kan ook de ‘laars’ terug naar het ziekenhuis, en dan kan ik weer voorzichtig gaan lopen.

 

Behoorlijk suf, zoveel stil zitten, maar af en toe is er toch nog wel wat te lachen. Deze weken ben ik veel bezig met zgn. klantendagen, dat betekent in de praktijk dagen doorbrengen met een stuk of honderd klanten, glimlachen en leuk doen enzo. Maar dit jaar wil iedereen helpen met van alles en nog wat. Bord naar tafel dragen, drankje halen, mensen aan de kant duwen enzo – ideaal.

Gisteren op het vliegveld van Oslo leidde een plotselinge gate-change naar het andere eind van het vliegveld ertoe dat ik door kollega Sverre in een rolstoel werd gedirigeerd en binnen twee minuten dwars door de mensenmassa heen racede naar de andere gate. Twee krukken voor me uit zwaaiend had ik vermoedelijk ook wel de Dode zee uiteengespleten.

Vandaag was wel het hoogtepunt van de de lol tot nu toe. De taxi-chauffeur (65, behoorlijk doof, baard, ex-zeeman) plukte een tijdschrift uit 2003 uit de middenconsole met daarin een artikel over hem – Noorwegens beste healer. Met de beste bedoelingen keek hij naar mijn knie (knie, ja – niet achilles) en zei toen dat hij bij aankomst wel even mijn knie zou healen. Ik riep nog: “Het is mijn achillespees hoor, niet mijn knie” en “de boel is al gehealed, ik heb geen pijn meer” maar hij is zoals gezegd behoorlijk doof en zat al helemaal in de heal-modus. Bij aankomst dus afgerekend, en daarna concentreerde hij zich even serieus, en hield toen zijn hand vlak boven mijn knie. 2 minuten oorverdovende stilte, en toen keek hij me hoopvol met grote blije ogen aan en vroeg “en, voel je het?”. Nou, om eerlijk te zijn, neen, ik voelde helemaal niets. Maar ik heb maar gezegd dat het apart voelde en een beetje warm werd, daar nam hij genoegen mee. Tja, je wilt zo’n healer ook niet beschadigen natuurlijk he.

Au!

Vrijdagavond tijdens een rustig potje badminton liep ik een paar stappen naar achteren toen ik opeens dacht dat ik op iets stond. Ook hoorde ik een geluid van iets dat knapte, en ik voelde opeens niets meer in mijn linkervoet. De pijn daarna was zo intens dat ik misselijk werd en moest gaan liggen, toen pas begreep ik dat er iets niet meer helemaal goed zat in mijn been. Direkt naar het ziekenhuis dus, en na 4 uur wachten (!) was de diagnose afgescheurde achillespees. Vreemd – ik wandel elke dag twee uur, en speel al jaren regelmatig badminton en volleyball, dus ik zou wel enigszins gewend moeten zijn aan beweging. Anyway, inmiddels zit ik thuis in tijdelijk gips en strompel ik onhandig met krøkken door het huis. De komende week word ik geopereerd, en de eerste 3 maanden breng ik door in het gips, zoals het er nu uit ziet. Balen!