Granvin en Vindafjord

Deze week ben ik op toernee door Zuid-west Noorwegen. Eerst per vliegtuig naar Bergen, en dan per huurauto verder via Granvin naar Vindafjord. Op een donkere en regenachtige maandagavond ben ik ondanks de gevaarlijke wegen met talloze kuilen, overstekende herten en scherpe bochten heelhuids aangekomen in Granvin - een gehucht met minder dan 1000 inwoners. Terwijl ik in Granvin ben is een delegatie Granvin-jeugd afgereisd naar Oslo om daar te demonstreren tegen hoogspanningsleidingen op de Hardangervidda, zie ik 's avonds op het journaal.

De volgende ochtend is de Granvin-jeugd opnieuw op het journaal, ditmaal omdat hun bus ergens in een greppel is beland. Gelukkig zijn er geen dodelijke slachtoffers, maar het doet me wel weer beseffen hoe link het eigenlijk is om je per auto of bus te verplaatsen in Noorwegen. Je moet ver, heel ver zuid- of oostwaarts voordat je vergelijkbaar beroerde wegen tegenkomt (ik denk aan bv Nigeria of Afganistan)...

Morgen zal ik proberen om niet het nieuws te halen op weg naar het vliegveld in Haugesund (vanwaar ik trouwens per Nederlandse Fokker-50 naar Bergen vlieg!).

UPDATE: de reis per Fokker-50 was zo turbulent dat de piloot van tevoren waarschuwde dat het een bumpy ride zou worden... en dat, op het hoogtepunt van het gestuiter, het boek wat ik aan het lezen was uit mijn handen schoot...

Herfst

Dit jaar is de zomer in een vloek en een zucht overgegaan in een natte en druiligere herfst. Da’s jammer, maar nu kan in ieder geval weer onze gezellige houtkachel elke dag aan. De voorraadkast en de vriezer puilen nog uit van de forellen, de paddestoelen en de vele potten jam dus voorlopig ziet het er naar uit dat we de winter gaan overleven. Een paar weken geleden liepen we nog in een t-shirt rond in Nederland voor het jaarlijkse rondje langs de velden, en gisteren wandelden we alweer door een besneeuwd berglandschap.In Nederland kreeg ik ook dit jaar weer regelmatig goedbedoelde vragen als ‘voel je je nou Noor of Nederlander?’ / ‘wanneer komen jullie weer terug eigenlijk?’ / ‘spreek je Noors op je werk?’ dus ik had weer mooi wat stof tot nadenken. En wat blijkt? ik ben niet helemaal zeker van de antwoorden! Alleen de laatste vraag is een eitje: jazeker, ik spreek al jaren alleen Noors op mijn werk. Maar nu de rest.

Toen ik in het vliegtuig zat dat opsteeg van het vliegveld in Trondheim keek ik naar beneden en kreeg een brok in mijn keel toen ik me realiseerde dat ik niet een of ander prachtig vakantieland achter me liet, maar dat ik zojuist over mijn eigen huis was heen gevlogen. Tegelijkertijd verlangde ik net zo hard naar een weekje Nederland; niet alleen naar familie en vrienden, maar ook naar een herfstig geurend loofbos met echte hoge bomen, ruimere keus in de supermarkt, en de direktheid van Nederlanders. Laatst hoorde ik een Frans liedje dat de situatie perfekt beschrijft:

J’ai deux amours – mon pays et Paris

En zo eenvoudig is het ook voor mij – ook ik houd zowel van Nederland als van mijn nieuwe thuisland! Een luxeprobleem.

Toch zijn er momenten dat het weer eens heel duidelijk wordt dat mijn wieg in Brabant heeft gestaan, niet in Trøndelag. Op zo’n leuk trønderfest bijvoorbeeld waar ik laatst was, waar bijna alle aanwezigen zich geroutineerd in het vaste feestpatroon voegen (drinken, nog meer drinken, onbestemd soepje eten, meer drinken, zat naar huis waggelen). Nou heb ik niet zo’n probleem met een borrel of twee, maar op een gegeven moment zijn echt alle aanwezigen wel heel grondig aangeschoten, en dan vind ik het eigenlijk wel best om het pand te verlaten. In het trøndersk onderbroekenlol uitkramende dames van gevorderde leeftijd zijn niet echt bevorderlijk voor mijn nachtrust. Op zulke momenten voel ik me, om het bij het muzikale te houden, een Englishman in New York – ja, ik spreek de taal, maar toch ben ik een buitenstaander.

Wanneer we terugkomen naar Nederland, daar hebben we het thuis zelf ook wel eens over. Voorlopig blijven we nog wel een tijdje hier, maar komt er verandering in onze plannen dan ben je de eerste die het leest ok?

Nog meer bezoek!

Stefans tantes Alie en Greet plus zus Judith hebben een weekje Trondheim e.o. onveilig gemaakt. Natuurlijk vielen we graag nog een keer in herhaling en hebben we nog een laatste keer dit jaar een hytte bezocht waar we dit keer met netten hebben gevist. We hadden de week ervoor een theoretische kursus vissen-met-net gevolgd in 3 minuten dus we waren erg benieuwd of we het voor elkaar zouden krijgen, maar eigenlijk is het best makkelijk.

Je knoopt het ene eind van het net vast aan een boom of een rots, en roeit dan zachtjes van de kant af. Ondertussen gooi je steeds een stukje van het net het water in, en uiteindelijk hangt er dan een meter of 10 net in het water, klaar om een mooi maaltje forel bij elkaar te vangen.

Wouter en Marloes

Samen met Wouter heb ik jarenlang badminton gespeeld in Nederland, dus samen een ‘oter’ (zo’n visplank – voor de meeste van onze bezoekers inmiddels bekend) binnenhalen moest ook wel lukken. In de praktijk was het vooral Wouter die een eind roeide terwijl Marloes in de linkerhand een hengel en in de rechterhand de oter had. Ok, niet helemaal waar – maar in ieder geval zwiepte Marloes de meeste vissen de boot in. Hebben we deze zomer eigenlijk nog iets anders gedaan dan vissen met bezoekers? Jawel! We hebben ook stapels paddestoelen geplukt. En bessen trouwens.

Hieronder van links naar rechts: eekhoorntjesbrood, stekelzwam, cantharellen, Wouter en Marloes.

Sandermannen in Trondheim

Hans en Jan-Willem vonden het de hoogste tijd geworden om ook eens te komen kijken hoe Trondheim eruit ziet. Het lijkt erop dat de boel is goedgekeurd, ondanks wat minder stabiel weer in het begin van de week.

Tussen de regenbuien door hebben we een voor ons nieuwe hytte bezocht bij Hukkelvatnet. De hytte ligt (zoals de meeste) pal aan een meer, maar om bij deze hytte te komen moet je eerst nog door een stuk kletsnat moeras waden. Hadden we dat van tevoren geweten dan hadden we het reisadvies nog wat aangescherpt, maar een stel natte voeten mocht de pret niet drukken gelukkig.

Natuurlijk hebben we ook deze keer weer gevist, en na een twee-uur-durende ontknoping hadden we uiteindelijk nog een leuk maaltje forel bij elkaar gevangen.

Multipluk

Door de prachtige zomer zijn dit jaar de bessen en paddestoelen zo ongeveer tegelijkertijd plukbaar. In een uurtje plukken rond Vassfjellet vonden we bosbessen, frambozen, bosaardbeitjes, cantharellen, eekhoorntjesbrood, oranje berkeboleet en stekelzwam. 

En zoals al een paar keer eerder gebeurd is toen we met een lading bessen door een stil bos weer naar  de auto liepen stond ook deze keer opeens de ‘koning van het bos’ – een eland – voor onze neus.

Sula

Sula is een piepklein eilandje dat voor de kust van Frøya ligt. Frøya ligt weer voor (of achter) Hitra, zodat je vanuit Trondheim rijdend gevoelsmatig steeds verder afdaalt in no mans land. Op Sula wonen 64 mensen. Dat betekent dat iedereen binnen een uur weet dat de buurman op zijn duim heeft getimmerd, dat de buurvrouw de geraniums heeft gesnoeid en dat er is geinvesteerd in een nieuwe deurmat bij het huis op De Hoek.

In de zomer komen er ook nog ongeveer 100 hytte-eigenaars op eiland chillen, daardoor kan het lokale restaurantje overleven. In dat restaurantje werkt een kok, en dat is een vriend van een bevriend stel - vandaar dat we terecht raakten op Sula. Nouja, terecht raakten - je moet wel echt willen, makkelijk bereikbaar is het namelijk niet. Eerst 2.5 uur rijden vanaf Trondheim, en dan nog een dikke drie kwartier op een veerboot. Die vaart pas de laatste drie jaar, daarvoor was het helemaal een toestand om de wekelijkse boodschappen bij elkaar te regelen.

De 64 inwoners van het eiland hebben gemeen dat ze allemaal ontzettend makkelijk aan de praat raken met bezoekers. Iedereen kwam doodleuk bij ons aan tafel zitten en begon spontaan een heel verhaal op te hangen. Bijvoorbeeld over 'vroeger' toen de veerboot nog niet vaarde. Als je toen net de verkeerde schroeven had gekocht dan was je zo weer een maand verder voordat je verder kon timmeren aan je kippehok. Als ik heel eerlijk ben, dan ben ik op een rare manier wel een beetje onder de indruk geraakt van de eilandbewoners, hun overlevingskunst, en hun goedgemutstheid. Zelf zou ik denk ik binnen een week helemaal knettergek worden, maar als je opgegroeid bent op het eiland dan is het vast een prachtig besloten paradijsje. Hee, zoiets noemden ze volgens mij een 'hortus conclusus' tijdens de literatuurlessen...

Maar goed, alle gekheid op een stokje, het was een interessant weekend. Doordat het zo enorm waaide hebben we helaas niet echt lekker kunnen vissen, maar dat nemen we graag op de koop toe.

Oh ja. Ik moet nog iets opbiechten. Mensen die in Pieterburen wonen moeten nu snel een andere site openen. We hebben in het restaurant iets raars gegeten: zeehondenbiefstuk. Dat was namelijk zo ongeveer de enige keus die al min of meer voor ons was gemaakt voordat we er erg in hadden. Zeehondenbiefstuk smaakt... ehh... een beetje levertraanachtig volgens de kenners. Van mij mogen zeehondjes gewoon weer leuk schattig gaan zijn, ik denk dat ik ze ook zonder ze op te eten kan waarderen.

Couchsurfers uit Nieuw-Zeeland

We zijn inmiddels toe aan ons vijfde setje couchsurfers. Deze keer een echtpaar uit Nieuw-Zeeland - Marco en Ursala. Ze waren maar kort bij ons (2 dagen), maar het was weer heel geslaagd eigenlijk - om zomaar even een paar dagen door te brengen met mensen uit een hele andere hoek van de wereld, dat beginnen we eigenlijk steeds leuker te vinden.

Dinsdagavond hebben we door Marco gerookte forellen gegeten, en daarna hebben we wat rondgewandeld in de Bymarka waar de de eerste oranje berkeboleten (rødskrubb) van dit jaar hebben gevonden.

Op een prachtige stille zomeravond kwamen we uiteindelijk aan bovenop Geitfjellet waar we al heel wat bezoekers mee naartoe hebben gesleept.

Wijbrand en Janny

Ik blog een beetje achter de feiten aan, maar onze zomer is nou eenmaal propvol met bezoek, uitstapjes etcera... maar goed vanavond weer even wat bijbloggen.

Dit jaar klommen Wijbrand en Janny weer in de caravan en kwamen na een lange reis aan in Trondheim. Nu hebben we een mooi luik bovenop de trap, en doordat Stefan nog een paar weken vrij had kon hij veel tijd doorbrengen met zijn ouders. In het weekend zijn we samen op stap geweest naar Movatnet waar we met een 'oter' gevist hebben (net als op Gråvatnet).

Janny was wat ontevreden met de vangst en besloot uiteindelijk de riemen in eigen hand te nemen. Dat hielp direkt, we vingen de ene forel na de andere en kwamen uiteindelijk aan land met 12 mooie forellekes.

Kvinnherad; Rosendal baroni

Dat was grappig! Ik als geboren en getogen Roosendaler zou een een dagje op bezoek in de gemeente Kvinnherad (ten oosten van Bergen), met de hoofdstad Rosendal. Met deze toevalligheid ben ik dus mijn 1-daagse cursus mee begonnen, en daarna kon de dag natuurlijk niet meer stuk.

Na afloop had ik nog een uurtje vrij voordat het vliegtuig vertrok, en heb ik nog fijn even bij 27 graden de kerk en de baronie (foto) bezocht.