Kerstwens

2009 is net als voorgaande edities een jaar geweest waarin heel veel gebeurd is in ons leventje in Trondheim. Stefan heeft een nieuwe baan waar hij heel blij mee is, we hebben de zolderverbouwing afgerond, een tuinhuisje opgezet, we hebben een prachtige rondrit gemaakt door Zuid-Noorwegen... heel wat afgereisd langs allerlei obscure gemeentes in het hele land... zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. We hopen op een even geslaagd 2010 en wensen iedereen het allerbeste voor 2010 toe - en natuurlijk eerst een prettige (en witte?) Kerst.

Jasper en Stefan

UFO

Terwijl Barack Obama per Air Force One in Oslo aankomt lees ik dat er nog meer ongewone verschijnselen aan de hemel zijn in Noorwegen:

Link

Visje

Vandaag had Stefan de mazzel om in een bootje van Kristoffer tunet (zie eerdere post) mee te kunnen om te vissen op de fjord. Dat is weer eens wat anders dan met een hengel op de kant staan. Het was op het water lang niet zo koud als je zou denken, en binnen een half uurtje lagen er een kabeljauw van iets meer dan een halve meter plus twee rode ponen in de boot.

Thuis alleen nog even fileren… et voila, een half uurtje later hadden we het avondeten weer in huis. Noorwegen is eigenlijk helemaal niet zo duur, dus…

Overstekende elanden

Een van de meer serieuze problemen in Trondheim is het gevaar dat overstekende elanden veroorzaken op de snelweg naar Oslo. Het krioelt van de elanden in Noorwegen, en zelfs al worden er jaarlijks heel wat neergeknald, toch is het absoluut niet onmogelijk dat je in het donker tegen een eland aanrijdt. Aangezien zo’n beest minstens 500 kg weegt betekent dat doorgaans een total-loss auto plus een beschadigde chauffeur.

Nu is er dan eindelijk iets op gevonden: een setje camera’s langs de snelweg, en met wat beeldherkenning en dergelijke wordt elke eland die in de buurt van de snelweg komt direkt gesnapt. Daarna worden er waarschuwingsborden geaktiveerd die verdere ongelukken hopelijk zullen voorkomen.

Zie ook dit filmpje (in het trøndersk).

http://www.adressa.no/tv/?id=12537

Granvin en Vindafjord

Deze week ben ik op toernee door Zuid-west Noorwegen. Eerst per vliegtuig naar Bergen, en dan per huurauto verder via Granvin naar Vindafjord. Op een donkere en regenachtige maandagavond ben ik ondanks de gevaarlijke wegen met talloze kuilen, overstekende herten en scherpe bochten heelhuids aangekomen in Granvin - een gehucht met minder dan 1000 inwoners. Terwijl ik in Granvin ben is een delegatie Granvin-jeugd afgereisd naar Oslo om daar te demonstreren tegen hoogspanningsleidingen op de Hardangervidda, zie ik 's avonds op het journaal.

De volgende ochtend is de Granvin-jeugd opnieuw op het journaal, ditmaal omdat hun bus ergens in een greppel is beland. Gelukkig zijn er geen dodelijke slachtoffers, maar het doet me wel weer beseffen hoe link het eigenlijk is om je per auto of bus te verplaatsen in Noorwegen. Je moet ver, heel ver zuid- of oostwaarts voordat je vergelijkbaar beroerde wegen tegenkomt (ik denk aan bv Nigeria of Afganistan)...

Morgen zal ik proberen om niet het nieuws te halen op weg naar het vliegveld in Haugesund (vanwaar ik trouwens per Nederlandse Fokker-50 naar Bergen vlieg!).

UPDATE: de reis per Fokker-50 was zo turbulent dat de piloot van tevoren waarschuwde dat het een bumpy ride zou worden... en dat, op het hoogtepunt van het gestuiter, het boek wat ik aan het lezen was uit mijn handen schoot...

Herfst

Dit jaar is de zomer in een vloek en een zucht overgegaan in een natte en druiligere herfst. Da’s jammer, maar nu kan in ieder geval weer onze gezellige houtkachel elke dag aan. De voorraadkast en de vriezer puilen nog uit van de forellen, de paddestoelen en de vele potten jam dus voorlopig ziet het er naar uit dat we de winter gaan overleven. Een paar weken geleden liepen we nog in een t-shirt rond in Nederland voor het jaarlijkse rondje langs de velden, en gisteren wandelden we alweer door een besneeuwd berglandschap.In Nederland kreeg ik ook dit jaar weer regelmatig goedbedoelde vragen als ‘voel je je nou Noor of Nederlander?’ / ‘wanneer komen jullie weer terug eigenlijk?’ / ‘spreek je Noors op je werk?’ dus ik had weer mooi wat stof tot nadenken. En wat blijkt? ik ben niet helemaal zeker van de antwoorden! Alleen de laatste vraag is een eitje: jazeker, ik spreek al jaren alleen Noors op mijn werk. Maar nu de rest.

Toen ik in het vliegtuig zat dat opsteeg van het vliegveld in Trondheim keek ik naar beneden en kreeg een brok in mijn keel toen ik me realiseerde dat ik niet een of ander prachtig vakantieland achter me liet, maar dat ik zojuist over mijn eigen huis was heen gevlogen. Tegelijkertijd verlangde ik net zo hard naar een weekje Nederland; niet alleen naar familie en vrienden, maar ook naar een herfstig geurend loofbos met echte hoge bomen, ruimere keus in de supermarkt, en de direktheid van Nederlanders. Laatst hoorde ik een Frans liedje dat de situatie perfekt beschrijft:

J’ai deux amours – mon pays et Paris

En zo eenvoudig is het ook voor mij – ook ik houd zowel van Nederland als van mijn nieuwe thuisland! Een luxeprobleem.

Toch zijn er momenten dat het weer eens heel duidelijk wordt dat mijn wieg in Brabant heeft gestaan, niet in Trøndelag. Op zo’n leuk trønderfest bijvoorbeeld waar ik laatst was, waar bijna alle aanwezigen zich geroutineerd in het vaste feestpatroon voegen (drinken, nog meer drinken, onbestemd soepje eten, meer drinken, zat naar huis waggelen). Nou heb ik niet zo’n probleem met een borrel of twee, maar op een gegeven moment zijn echt alle aanwezigen wel heel grondig aangeschoten, en dan vind ik het eigenlijk wel best om het pand te verlaten. In het trøndersk onderbroekenlol uitkramende dames van gevorderde leeftijd zijn niet echt bevorderlijk voor mijn nachtrust. Op zulke momenten voel ik me, om het bij het muzikale te houden, een Englishman in New York – ja, ik spreek de taal, maar toch ben ik een buitenstaander.

Wanneer we terugkomen naar Nederland, daar hebben we het thuis zelf ook wel eens over. Voorlopig blijven we nog wel een tijdje hier, maar komt er verandering in onze plannen dan ben je de eerste die het leest ok?

Nog meer bezoek!

Stefans tantes Alie en Greet plus zus Judith hebben een weekje Trondheim e.o. onveilig gemaakt. Natuurlijk vielen we graag nog een keer in herhaling en hebben we nog een laatste keer dit jaar een hytte bezocht waar we dit keer met netten hebben gevist. We hadden de week ervoor een theoretische kursus vissen-met-net gevolgd in 3 minuten dus we waren erg benieuwd of we het voor elkaar zouden krijgen, maar eigenlijk is het best makkelijk.

Je knoopt het ene eind van het net vast aan een boom of een rots, en roeit dan zachtjes van de kant af. Ondertussen gooi je steeds een stukje van het net het water in, en uiteindelijk hangt er dan een meter of 10 net in het water, klaar om een mooi maaltje forel bij elkaar te vangen.

Wouter en Marloes

Samen met Wouter heb ik jarenlang badminton gespeeld in Nederland, dus samen een ‘oter’ (zo’n visplank – voor de meeste van onze bezoekers inmiddels bekend) binnenhalen moest ook wel lukken. In de praktijk was het vooral Wouter die een eind roeide terwijl Marloes in de linkerhand een hengel en in de rechterhand de oter had. Ok, niet helemaal waar – maar in ieder geval zwiepte Marloes de meeste vissen de boot in. Hebben we deze zomer eigenlijk nog iets anders gedaan dan vissen met bezoekers? Jawel! We hebben ook stapels paddestoelen geplukt. En bessen trouwens.

Hieronder van links naar rechts: eekhoorntjesbrood, stekelzwam, cantharellen, Wouter en Marloes.

Sandermannen in Trondheim

Hans en Jan-Willem vonden het de hoogste tijd geworden om ook eens te komen kijken hoe Trondheim eruit ziet. Het lijkt erop dat de boel is goedgekeurd, ondanks wat minder stabiel weer in het begin van de week.

Tussen de regenbuien door hebben we een voor ons nieuwe hytte bezocht bij Hukkelvatnet. De hytte ligt (zoals de meeste) pal aan een meer, maar om bij deze hytte te komen moet je eerst nog door een stuk kletsnat moeras waden. Hadden we dat van tevoren geweten dan hadden we het reisadvies nog wat aangescherpt, maar een stel natte voeten mocht de pret niet drukken gelukkig.

Natuurlijk hebben we ook deze keer weer gevist, en na een twee-uur-durende ontknoping hadden we uiteindelijk nog een leuk maaltje forel bij elkaar gevangen.

Multipluk

Door de prachtige zomer zijn dit jaar de bessen en paddestoelen zo ongeveer tegelijkertijd plukbaar. In een uurtje plukken rond Vassfjellet vonden we bosbessen, frambozen, bosaardbeitjes, cantharellen, eekhoorntjesbrood, oranje berkeboleet en stekelzwam. 

En zoals al een paar keer eerder gebeurd is toen we met een lading bessen door een stil bos weer naar  de auto liepen stond ook deze keer opeens de ‘koning van het bos’ – een eland – voor onze neus.