Een nacht in Fauske

Woensdagmorgen om 4 uur stapte ik mijn bed uit voor een hit-and-run bezoekje aan Skånland, ongeveer 1000 km ten noorden van Trondheim. Na een geslaagde dag stapten collega Cathrine en ik de enorme luchthaven Evenes binnen maar al bij het inchecken werden we gestopt door de incheckmachien. Die verwees ons naar de SAS-servicedesk, waar de eerste berichten kwamen over veel vertraagde vliegtuigen. Na eerst twee uur te hebben gewacht op Evenes vlogen we dan toch nog naar Bodø, maar daar aangekomen voelden we nattigheid. Ons vliegtuig van 20.50 uur kreeg opeens een ‘new time 0000’, net zoals alle andere vluchten die avond. Na een half uur radiostilte melde de eerste luchtvaartmaatschappij dat al haar passagiers naar gate 19 moesten komen voor informatie over de verdere bedoelingen die avond, en uiteindelijk kwam ook SAS met de melding dat alle vluchten waren afgelast in verband met de vulkaanuitbarsting op IJsland.

Het vliegveld van Bodø is een tikje groter dan Evenes, maar natuurlijk werd het een chaos toen er een paar honderd humeurige passagiers met kinderen, huisdieren etcera naar huis werden gestuurd of naar een hotel. Na een uur in een rij gestaan te hebben waar in een uur totaal 0 personen werden ‘behandeld’ hoorden we toevallig dat er een bus zou gaan naar een hotel in Fauske, een uur te zuiden van Bodø, vanwege beperkte hotelcapaciteit in Bodø. Die bus namen we en we kwamen na een dag van 20 uur aan rond middernacht in Fauske.

De volgende ochtend bij het ontbijt probeerden we uit te zoeken hoe we naar huis zouden kunnen komen zonder vliegtuig. Na een zoektocht langs trein, boot, en huurauto schoot uiteindelijk ons bedrijfs-reisbureau te hulp – die hadden een van de laatste huurauto’s kunnen claimen in Bodø. Terug naar Bodø dus, waar we rond lunchtijd begonnen aan de ca 12 uur durende rit naar huis.

De rit verliep eigenlijk best soepel, het is alleen een heel eind over een deels superslechte weg. Ondanks het feit dat de E6 de ‘snelweg’ is die helemaal doorloopt tot Oslo is het gewoon een landweg (zie foto) met flinke kuilen, diepe scheuren, afgebrokkelde kanten, en af en toe zelfs een kudde rendieren die opeens de weg op loopt. Iets voor middernacht kwamen we aan in Trondheim, met kleine oogjes en een enorme portie overuren…

Dubai en Oman

Na een lange koude winter waren we helemaal klaar voor de warmte. Die vonden we dit jaar in het Midden-Oosten: eerst een paar dagen Dubai, daarna een rondreis in Oman. We hebben enorm veel gezien en beleefd en ook nog geleerd dat vrouwen in burka en mannen in wit gewaad (dishdasha) supervriendelijk zijn en ook gewoon in de supermarkt hun boodschappen doen, met de kinderen spelen, etcera. Hier komen wat foto’s.

De Burj Kalifa in Dubai, de hoogste toren ter wereld.

  

Uitzicht op Muscat

De afdeling ‘fileren enzo’ op de vismarkt in Muscat. Op de voorgrond een mandje met lever en andere lekkernijen.

Twee enorme kandelaars (ter grootte van een treinstel) in de grote moskee in Muscat.

Fort bij Sur.

Na een geimproviseerde dolfijnensafari is de bijvangst van de dag op weg naar het restaurant. De schipper verdient er +/- 50 euro aan, dus hij is blij.

27 km diep in de woestijn was ons tentenkamp. Overnachten omgeven door zand, sterren en muggen :)

Geitenmarkt in Nizwa.

De gids in Al Hamra schenkt water over Stefans hand. En later serveert hij ook nog koffie en dadels.

Stefan kijkt uit over de canyon bij Jebel Shams.

Moe maar voldaan!

De krant van vandaag

Let it snow, let it snow, let it snow…

Maart is meestal de maand met de meeste sneeuwval. Dit jaar is het wel erg bont, het sneeuwt nu al twee weken lang vrijwel elke dag. Al die sneeuw geeft wel mooie plaatjes. Hier komen er een paar genomen vanuit ons huis. Volgende keer bestel ik er een knalblauwe hemel bij, dan ziet het er nog mooier uit.

IJsvissen – terug naar Slindvatnet

Na het succes van vorig jaar besloten we ook dit jaar weer een weekendje door te brengen in de hytte bij Slindvatnet. Dit keer met Ola, Rune, Ragnhild en Lisbeth. Weer hadden we mazzel met het weer, het was ongeveer 0 graden en dat is voor ijsvissen natuurlijk berewarm. Op weg naar de hytte stond het verkeer opeens stil doordat er een 'tiur' op de weg zat (Auerhoen). Dat is een enorme vogel die bijna tot mijn heupen komt. Bij de invallende schemering kon ik nog net even een fotootje nemen met mijn mobiel.

Vorig jaar was het meer een spiegelgladde ijsvlakte, dit jaar was het ijs van ongeveer een meter dik ook nog eens bedekt met een half metertje sneeuw – dus voordat we het water onder het ijs bereikten waren we een flink stukje aan het boren. Na een aantal gaten in het ijs te hebben geboord en de diepte te hebben gemeten hadden we 3 van de 6 hengeltjes ‘in business’.

Toen sloeg het noodlot toe; de ijsboor knalde op een stuk steen onder het water en werd zodanig beschadigd dat we alleen nog de drie bestaande gaten konden gebruiken. Dat betekende dat we nu elke paar uur terug moesten om de gaten ijsvrij te houden, en eventuel vissen van de haak te halen. Resultaat was dat we besloten om ook nog eens na het avondeten – dwz rond een uur of tien ‘s avonds – terug het ijs op te gaan om de gaten nog een laatste keer te checken voor de nacht.

Vanwege het sneeuwdek op het ijs besloten we om de ski’s onder te binden en op weg te gaan. Een half uurtje later langlaufden we over het bevroren meer we met z’n vieren door de inktzwarte nacht, alleen verlicht door het licht van een mijnwerkerslampje en de neerdwarrelende sneeuw. Een kwartier lang was ons wereldje even heel klein – we hoorden alleen het geluid van de ski’s, en we zagen alleen de weerspiegeling van licht op de sneeuw. Eenmaal aangekomen bij de achtergelaten hengeltjes werd het volledig stil en stonden we alle vier even alleen maar in- en uit te ademen en te genieten van de pure, koude lucht, de sterrenhemel, en het feit dat het zo aardedonker was. Kers op de taart was toen we de hengeltjes een voor een ophaalden, en er door de ‘tunnel’ door het ijs opeens twee forellen op de sneeuw lagen, verlicht door het mijnwerkerslampje. Zo, dat was even lekker poetisch, maar tjonge wat was het een mooie belevenis.

Over naar wat praktische details: hier komt nog wat meer over de technische aspecten van ijsvissen. Bijvoorbeeld: wat is dit?

Juist, dit is een is-øse, oftwel een ijs-gaatjeslepel. Daarmee schep je klontjes ijs uit het geboorde gat. En dit hieronder is uiteraard een ijsvishengeltje (grootte: 50 cm totaal), plus een plankje om de draad omheen te wikkelen zodat de vis er niet met het hengeltje vandoor kan.

Een andere cruciaal ingredient: koffie. Sommigen nemen zelfs een hele ‘stormkeuken’ mee het ijs op waar doodleuk eitjes worden gebakken, verse koffie en soep worden bereid, brood wordt gesmeerd etcera.

En het totaalplaatje ziet er dan ongeveer zo uit: hier vist Lisbeth even uit de losse pols, met hengeltje in de hand, rugzak/gereedschapsdoos naast zich en het wak voor zich.

Ik kijk al uit naar volgend jaar…

3 favorieten

Na 4 jaar nadenken ben ik er uit. Mijn top-3 mooiste woorden in het Noors staat vast.

Op 3: gåsunger (=wilgekatjes)

Gåsunger betekent letterlijk “gansejonkies”. Dat is eigenlijk een prachtige beschrijving van die pluizige dingetjes die de overgang van winter naar lente markeren.

Plaats 2: frostrøyk (=wolkjes koude lucht die je uitademt, of die boven een wateroppervlak hangt)

We hebben er niet eens een woord voor in het Nederlands geloof ik, maar in Noorwegen heb je natuurlijk bijna het hele jaar kans op frostrøyk (“vriesrook”).

Onbetwist op 1: kjærlighet-på-pinne

Letterlijk: liefde op een stokje. Met andere woorden: een lolly. Ik dacht dat ik in de maling werd genomen toen iemand het woord voor het eerst gebruikte, maar neen… het is echt zo. Vraag je om een lolly in een snoepwinkel of bioscoop, dan vraag je naar.. liefde op een stokje. Briljant.

Kongsvinger

Deze week ben ik op reis naar Skarnes. De avonden breng ik samen met een kollega door in het nabijgelegen Kongsvinger. Surprise surprise, Kongsvinger is heel leuk, eigenlijk! Er is zowaar een vesting bovenop een heuveltop, en een bioscoop. Dat hebben we wel eens beroerder meegemaakt.

Kongsvinger ligt diep in het binnenland, zo’n 100 km ten noorden van Oslo. Het wordt er bar koud, deze week heb ik meegemaakt hoe –30 voelt. Ondanks de krakende kou moest ik met bevroren handen in het schemerdonker per se een paar foto’s maken… want tjongejonge wat ziet het er allemaal mooi uit zo…

Koud!

De thermometer blijft al een paar dagen steken op –21 graden. Dat is nog relatief mild, in dorpen verder het binnenland in wordt het tot –40 graden, maar ik vind –21 echt meer dan genoeg. Dan is het namelijk zo koud dat je allerlei vreemde verschijnselen krijgt:

- Als je een emmer water in de lucht gooit is het water bevroren voordat het de grond raakt.

- Mensen drukken de temperatuur doodleuk uit als ‘21 graden’ – zonder minus dus. Als het plus 2 og –2 is kan er nog onduidelijkheid zijn, maar bij –21 is er geen twijfel mogelijk…

- Voordat je een ritje in de auto kunt maken ben je eerst een kwartiertje bezig met de-icing terwijl de auto zielig staat te brommen. Zowel aan de buiten- als aan de binnenkant van het raam zit trouwens een dikke laag knalhard ijs.

- Doorgewinterde Noren halen hun coole zeehondenleren laarsjes uit de kast (zie foto).

Het komt er in ieder geval op neer dat de koude ‘s ochtends als je de deur open doet keihard je neus en mond binnen dringt, en dat je ondanks een wollen lange ekstra broek, zgn. bergwanten, een sjaal voor je gezicht, dikke muts op en natuurlijk 4 lagen kleding onder je jas binnen een uurtje koud bent tot op het bot. Gelukkig is dit een van de heftigste koudeperioden sinds de jaren 60, dus hopelijk is het snel voorbij en kunnen we weer in een zomerse –5 naar het werk wandelen. Ik verheug me er alvast op.

Kerstwens

2009 is net als voorgaande edities een jaar geweest waarin heel veel gebeurd is in ons leventje in Trondheim. Stefan heeft een nieuwe baan waar hij heel blij mee is, we hebben de zolderverbouwing afgerond, een tuinhuisje opgezet, we hebben een prachtige rondrit gemaakt door Zuid-Noorwegen... heel wat afgereisd langs allerlei obscure gemeentes in het hele land... zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. We hopen op een even geslaagd 2010 en wensen iedereen het allerbeste voor 2010 toe - en natuurlijk eerst een prettige (en witte?) Kerst.

Jasper en Stefan

UFO

Terwijl Barack Obama per Air Force One in Oslo aankomt lees ik dat er nog meer ongewone verschijnselen aan de hemel zijn in Noorwegen:

Link